Reżyseria i scenariusz: Kamil Przyboś
Muzyka: Łukasz Matuszyk
Choreografia: Maja Lewicka
Przygotowanie wokalne: Magdalena Zawartko
Kostiumy i scenografia: Damian Banasz

Obsada:
Natalia Banaś, Antoni Chudzik/Artur Leżoń, Anna Cielecka, Daria Englot, Maja Frejtag, Krzysztof Gogoj, Marika Klarman-Gisman, Jagoda Latuszkiewicz, Milena Libura, Wiktoria Łukowicz, Barbara Ubysz

Produkcja PPA: Grażyna Górka

Dom Bernardy Alby to sztuka teatralna hiszpańskiego poety Federico Garcia Lorki, jednego z najwybitniejszych pisarzy XX wieku. W naszym spektaklu chcemy poruszyć całą gamę problemów społecznych, które, pomimo upłynięcia niemal całego wieku od daty powstania dramatu, nie tylko pozostają aktualne, ale wręcz komplikują się jeszcze bardziej. Za pomocą dramatu Lorki podejmujemy takie tematy jak: fanatyzm religijny (jego hipokryzję oraz konsekwencje), obłuda społeczna (dzielenie się jedynie sukcesami, ukrywanie problemów i patologii), dynamika hierarchii (zarówno społecznej, jak i rodzinnej) oraz feminizm (jego siła, ale także wewnętrzne sprzeczności).
Ten ostatni wątek jest u nas dość silnie zagłębiony, gdyż dramat Lorki pozwala na badanie i zadawanie pytań, co do złożonej natury kobiety; jej narzuconej społecznie roli w konflikcie z wewnętrznymi potrzebami, jej silnej psychiki w kontraście do wrażliwości, zderzenia oczekiwań innych z własnymi namiętnościami.
Nasz spektakl nie prezentuje kobiety jako ofiary, nie stara się płynąć na fali współczesnego demonizowania mężczyzny. Wręcz przeciwnie; pokazujemy, że z jednej strony kobiety potrafią o siebie zawalczyć i być niezależne, a z drugiej , są czasami swoimi największymi wrogami, a wręcz niejednokrotnie swoimi “oprawcami”.

fot. Milena Morawiec

Scenariusz, reżyseria, choreografia, dramaturgia, video, kostiumy:
Gruba i Głupia (Patrycja Kowańska/Dominika Knapik)
Muzyka: Szymon Lechowicz
Reżyseria światła, technika: Wolfgang Macher

Obsada:
Gruba i Głupia (Patrycja Kowańska/Dominika Knapik)

Produkcja PPA: Grażyna Górka

Jeśli po trzydziestce lub czterdziestce budzisz się rano i nic cię nie boli, to znaczy, że nie żyjesz. Możemy być z grubsza (i z chudsza) zdrowi, ale z roku na rok, każdy z nas w innym tempie, codziennie na własnej skórze przekonuje się o upływie czasu. Żyjemy na tyle długo, że w pewnym momencie zaczynamy się rozpadać. Nasze ciała są chodzącymi (albo leżącymi) opowieściami o przemijaniu.

„VERY SAD” to kolejne, po „VERY FUNNY”, bezpośrednie spotkanie Grubej i Głupiej. Poprzednio zbudowały słodko-gorzką klaunadę z szekspirowską nutą, na warsztat biorąc realia życia czynnie pracujących freelancerek oraz swoją artystyczną przyjaźń. Teraz zapraszają widzów do podróży w głąb ich ciał, nękanych rozmaitymi przypadłościami zdrowia fizycznego i psychicznego. Artystki skorzystają z formy sit-up’u (forma stand up’u dla tych, których boli kręgosłup). Opowiedzą o bardziej i mniej wstydliwych skutkach przepracowania i naturalnego procesu starzenia się. Spektakl przyjmie postać fraszki performatywnej z elementami muzycznymi. Będzie eklektycznie i muzycznie, trashowo i zmysłowo, smutno i wesoło. Jak mawiała Maria Konopnicka: „Już ja to sprawdziłam na sobie, że najlepszy rumianek w chorobie.”

fot. Magdalena Kasjaniuk

Scenariusz, dramaturgia: Robert Guła
Reżyseria: Julia Lizurek, Robert Guła

Obsada:
Hanka Wójciak (Renata – producentka Capitolu)
Robert Guła (Mezi – aktor Capitolu)
Sofia Herian (Tamara – sprzątaczka)
Aleksander Kopański (Mężczyzna aka John)
Magdalena Lamża (Lirniczka)
Maja Różańska (Sara – córka Tamary)
Anna Sitko (Joanna – aktorka Capitolu)

Muzykantki: Adrianna Adka Kania, Adrianna Zborowska
Kamera i śpiew: Agata Maziarz

Produkcja PPA: Grażyna Górka

W tym paramoralitecie o wspólnocie, miłości, ksenofobii i zemście, symbolizm religijny przeplata się z przypadkowością losów protagonisty. Kim on jest: skrzywdzonym uchodźcą, wyrzutkiem losu, ofiarą, pozorantem, tajemniczym uwodzicielem, kochankiem, uzdrowicielem czy może Mesjaszem? Znaleziony we foyer, przemieni życie Teatru Muzycznego Capitol. Jego historia zostanie opowiedziana na kanwie folkowych pieśni z całego świata, prowadzonych przez słowiańską ekspresję liry korbowej.

grafika: Robert Guła we współpracy z AI

scenariusz i reżyseria: Katya Egorova, Tati Lemesheva, Henryk Mazurkiewicz
piaskografia: Alexandra Konofalskaya
projekt oświetlenia: Daniel “QMAN” Kuźma
głosów użyczyli: Jacek Zawadzki i Aleksandra Kugacz-Semerci
muzyka: Bibianna Szokalska, Martyn Gill, Tati Lemesheva
nagrania: Wojtek Dziedzicki
projekcje: Tati Lemesheva, Alina Vaneskehyan
montaż wideo: Tati Lemesheva
sonda uliczna: Nadia Kościuk, Oliwia Stasiak
zdjęcia z drona: Damian Piestrak

Obsada: Katya Egorova, Tati Lemesheva, Henryk Mazurkiewicz, Maksymilian Stryjski

W spektaklu wykorzystano covery następujących utworów: „У мене немає дому” Один в каное, „Вернуться в Россию – стихами” R.A.SVET, „Месяц” Palina feat. Ketevan

Produkcja PPA: Grażyna Górka

Katya jest Rosjanką, Tati jest Ukrainką, a Henryk jest Białorusinem. Publiczność składa się głównie z Polek i Polaków. Ktoś pośród nich mógłby znaleźć się na scenie zamiast naszej trójki, ale powszechne obawy spełniły się － odebraliśmy Wam/Im tę pracę również!

Nasz spektakl to autorska i bardzo osobista inicjatywa wynikająca z głębokiej wewnętrznej potrzeby wyrażenia-wyszeptania-wykrzyczenia-wypłakania-wyrzucenia z siebie czegoś istotnego o sobie i o nas, czyli o Słowianach. Przygotowaliśmy serię „niesamowitych” scen, sytuacji, zwierzeń, nagrań, piosenek i szans na interakcję z widownią. Jest to barwna i poruszająca mozaika, która wprowadza w samo sedno tego, co obecnie dzieje się między czterema naszymi narodami. Dlatego, chociaż zamierzamy „jechać po bandzie”, ani przez sekundę nie zapomnimy o przesłaniu, które każdy z nas pragnie przekazać dzięki temu nietypowemu przedsięwzięciu. Nawet jeśli będzie to tak proste, jak stwierdzenie, że trochę wstyd nie widzieć nic o swoim sąsiedzie, a mimo nienawiści do własnego rządu, nadal można kochać swoją Ojczyznę.

Opowiadamy o tym, co dzieje się tu i teraz, lecz zdajemy sobie sprawę, że owe tu i teraz ma swoje ”przed”, korzenie i przesłanki. Dlatego postaramy się, dotykając najbardziej kontrowersyjnych tematów, nie popadać w publicystyczną doraźność. Będzie to możliwe dzięki temu, że pracujemy metodą performance as research, a także jesteśmy blisko teatru dokumentalnego. Niesamowitą Słowiańszczyznę warto więc potraktować jako raport ze stanu naszych prywatnych poszukiwań i badań. Wierzymy jednocześnie w siłę sztuki, w jej niepowtarzalny język i sposób oddziaływania na widza.

fot. Nadia Kościuk

Reżyseria i koordynacja scenariusza: Karol Bijata i Natalia Dudziak
Reżyseria muzyczna: Natalia Dudziak
Tekst/inscenizacja wstępna: Sztuczna Inteligencja
Muzyka: Sztuczna Inteligencja w koordynacji Szymona Kępczyńskiego, Krystiana Grzegorzewskiego, Bartosza Matuszewskiego
Scenografia/grafika: Sztuczna Inteligencja w koordynacji Kacpra Schefflera
Wizualizacje/mapping: Kacper Scheffler

Obsada
Olga Mleczko, Jagoda Zimała, Michał Skiba, Dominika Banaszek, Katarzyna Gąsior, Zofia Kalisz, Klaudiusz Kawka
Gość specjalny: Gugas

Produkcja PPA: Grażyna Górka

Aphex Twin, czyli Richard D. James, wydał album zatytułowany „Computer Controlled Acoustic Instruments pt2” w 2015 roku. Koncepcja tego albumu polegała na eksperymentowaniu z komputerowym sterowaniem akustycznymi instrumentami, w celu stworzenia abstrakcyjnych i niekonwencjonalnych dźwięków. James użył komputera do kontroli i modyfikacji tradycyjnych instrumentów akustycznych, jak pianino czy perkusja, tworząc unikalne i często surrealistyczne kompozycje dźwiękowe. Album ten jest przykładem jego eksperymentalnego podejścia do muzyki elektronicznej. – To cytat napisany przez Czat GPT podczas tworzenia materiału do spektaklu i jest poniekąd dla niego punktem wyjścia. Pozwala też artystom zrozumieć, co wydarzyło się w projekcie, w którym pisany tekst eskalował do metafizycznego dialogu AI z samym sobą.

Do czego może doprowadzić dialog ze sztuczną inteligencją, gdy rzucimy mu wyzwanie, aby napisał tekst sceniczny na podstawie „Poetyki” Arystotelesa? Do czego doprowadza dialog człowieka ze sztuczną inteligencją nad niniejszym projektem? Stworzyliśmy spektakl w oparciu o decyzje algorytmów, w którym każdy aspekt kompozycyjny, czyli struktura tekstu, wizualność, muzyczność, będzie pochodziła bezpośrednio od sztucznej inteligencji i jej decyzji.
Stajemy się zatem nie tyle autorami spektaklu, a koordynatorami i inspicjentami sztucznej inteligencji.

fot. Marta Bratuś

scenariusz i reżyseria: Katarzyna Hora
muzyka: Katarzyna Bem
scenografia, kostiumy, ruch sceniczny: Marta Wiśniewska
multimedia: Kacper Scheffler
grafiki promocyjne: Magda Bremer
produkcja: Teatr im. Stefana Batorego

Obsada:
Żaneta Górecka
Rafał Pietrzak

Produkcja PPA: Grażyna Górka

Oskar Kokoschka, genialny malarz i awangardzista, w swojej piwnicy rozpacza, czy może też umiera raz za razem, z powodu niewypowiedzianych cierpień. Nieodwzajemnione uczucia Almy Mahler, doprowadzają Oskara na skraj szaleństwa. Postanawia, niczym Frankenstein, stworzyć naturalnych rozmiarów lalkę Almy, aby odjąć sobie tęsknoty. Co może wydarzyć się między szalonym stwórcą i jego tworem, zwłaszcza kiedy jeden zaczyna tracić, a drugi zyskiwać podmiotowość? „Oskar Kokoschka Horror Show” to opowieści o relacjach, o kobiecości i męskości, o pożądaniu, potrzebie posiadania i o tym, kiedy relacja staje się przemocowa. Wszystko to ściśnięte gotyckim gorsetem, podrasowane glam rockowym make-upem i doprawione interpretacjami obrazów Oskara Kokoschki w postaci quazi-teatralnych etiud filmowych.

fot. Magda Bremer

Teatr Czterech

koncepcja: Justyna Oleksy + kreacja zbiorowa
performerzy i  współautorzy konceptu: Monika Ćma, Ewelina Dac, Elżbieta Dudź, Maciej Makosch, Katarzyna Mazurkiewicz, Anna Lorenc, Krzysztof Sztyliński, Magdalena Sztylińska, Lesław Zamaro z udziałem Zespołu Śpiewaczek Miejskich „Zdrada Osiedla”
oprowadzanie po wystawie (będące preludium spektaklu): Justyna Oleksy
współpraca muzyczna: Mateusz Rybicki, Marcin Zaremba, Agata Zemla
choreografia: Magdalena Górnicka-Jottard
plastyka spektaklu: Dominika Chochołowska-Bocian

Produkcja PPA: Grażyna Górka

„Chrapy primadonny admirować trza” to spektakl-oprowadzanie. Widz przemieszcza się jak w muzeum, ale podąża za nietradycyjnym i niemuzealnym przewodnikiem. Jest nim Teatr Czterech, który w czterech miejscach Pawilonu Czterech Kopuł tworzy sceny ściśle związane z obiektami, które się tam znajdują. Punktami wyjścia są obrazy i rzeźby, kuratorski zamysł wystawy, teksty artystów i ich muzyczny potencjał:

Zaczynamy od motywu wojennego, który był swoistym triggerem wielu wypowiedzi artystycznych drugiej połowy XX wieku, kończymy na czacie GPT w kontekście próby rozmowy z „Tłumem” Magdaleny Abakanowicz – w kontekście również zwiastującym wojnę. Pomiędzy, w tej klamrze, mieści się jednak duża wypowiedź plastyczno-teatralna o abstrakcji: wyrażonej muzycznie i eksperymentującej ze słowem, jak w przypadku sztuki Tadeusza Brzozowskiego, którego fraza stała się tytułem spektaklu. Tu chcemy pomieścić opowieść o indywidualizmie i bardzo pojedynczych wrażliwościach – nieco w kontraście do społecznych, niespokojnych ram współczesności zanurzonej jedną nogą w powojniu, drugą w agresywnym dziś.

Nieodłączną częścią spektaklu „Chrapy primadonny admirować trza” jest oprowadzanie po wybranych fragmentach wystawy sztuki XX i XXI wieku z kolekcji Pawilonu Czterech Kopuł.

fot. K. Gandecki (w tle rzeźba Magdaleny Abakanowicz „Żóły abakan” z kolekcji MNWr – ekspozycja w Pawilonie Czterech Kopuł).

Dramaturgia dźwiękowa, kompozycja: Aleksandra Kotecka, Tomasz Wierzbowski
Dramaturgia wizualna: Monika Kotecka

Produkcja PPA: Grażyna Górka

ukryte_wtargnięcia to projekt o lęku, twórczy dialog dwóch artystek, zderzenie odmiennych wrażliwości, mediów i zmysłów: sfery wizualnej oraz dźwiękowej, oka i ucha. To połączenie muzycznego stypendium artystycznego Prezydenta Wrocławia „Wtargnięcia” oraz eseju dokumentalnego „Ukryte”. To immersyjny kolaż skomponowany na głos ludzki, materiały archiwalne, nagrania oraz dźwięki ciała, który działa wielokanałowo, otwierając osobiste pytania o naturę lęku.
Narracyjnie, spektakl obejmuje kilkanaście minut, spędzonych przez kobietę w łazience ‒ chwil intymnego zanurzenia się w lęku, który przychodzi niespodziewanie, zalewającymi falami. Gdzieś między zanurzeniem się pod wodą a kolejnym wdechem pojawia się nieustająca gonitwa myśli.
Muzycznie, ukryte_wtargnięcia to zapętlenia i improwizacje, nakładanie się płaszczyzn, jakości i światów, których rezultatem są modlitwy, improwizowane mantry lęku: słowa i frazy, które krążą po głowie i wracają jak fale. Dramaturgię muzyczną przenikają nagrania oraz efekty dźwiękowe z archiwów Wytwórni Filmów Oświatowych w Łodzi, zdigitalizowane po raz pierwszy na potrzeby projektu.
Wizualnie, to gra z cyrkulacją myśli, zbudowana z materiałów archiwalnych Wytwórni Filmów Oświatowych: unikalnych, kręconych na taśmie czarno-białych zdjęć pochodzących z filmów edukacyjnych z lat 60. I 70., łączonych ze zrealizowanym materiałem. To zapis stanów emocjonalnych z ich ulotnością, zawieszeniami, irracjonalnością i brakiem logiki.
ukryte_wtargnięcia to spektakl, w którym każdy z elementów tworzy własną, oddzielną narrację. To widz wybiera części, które łączy i na które zwraca większą uwagę. W ten sposób, kierując się własnym doświadczeniem i wrażliwością, układa własną opowieść o lęku.

fot. Monika Kotecka
oraz kadry z filmów archiwalnych z Wytwórni Filmów Oświatowych

Scenariusz, teksty piosenek, reżyseria: Rafał Pietrzak
Scenografia: Rafał Pietrzak, Kacper Scheffler
Kostiumy: Barbara Scheffler
Reżyseria światła, projekcje: Kacper Scheffler
Muzyka: Maria Kępisty, Rafał Pietrzak
Postprodukcja dźwięku: Wiktor Grzegorzewski
Kierowniczka produkcji: Barbara Scheffler
Realizacja światła: Kacper Scheffler
Realizacja dźwięku: Wiktor Grzegorzewski

Obsada: Rafał Pietrzak, Katarzyna Pietruska (gościnnie)

Produkcja PPA: Grażyna Górka

Spektakl porusza problematykę dysfunkcji emocjonalnych, z jakimi mierzą się mężczyźni dotknięci syndromem DDA, określającym dorosłe dzieci z domu alkoholowego.
Rafał Pietrzak, zabierając głos w swoim imieniu, opowiada o tym, że takie zagadnienia jak: tworzenie bliskich relacji partnerskich, rozumienie swoich emocji oraz poczucie własnej wartości są nierzadko sferą pełną trudności dla osób dotkniętych wspomnianym wyżej zjawiskiem.
Sztuka stanowi symboliczne podsumowanie trzech dekad życia. To próba szczerego spojrzenia na to, ile w dorosłym dziś mężczyźnie jest dziecka, które nie miało możliwości na pełne dzieciństwo wtedy, gdy był na nie czas.
„Dzień Dziecka” zawiera utwory z albumu: „TrzecieDziecięciolecie” autorstwa Rafała Pietrzaka z muzyką Marii Kępisty.

fot. Grzegorz Stadnik