Wystąpią: Marina Mashtaler, Johannes Niehaus, Łukasz Pośpieszalski, Darek Bafeltowski, Piotr Budniak

Produkcja PPA: Renata Majewska

Rok temu, w finale Konkursu Aktorskiej Interpretacji Piosenki drobna szatynka w czerwonych rajtuzach zaśpiewała po niemiecku pieśń o Mackiem Majchrze z „Opery za trzy grosze” i – już po polsku – autorską „Mgłę”. Jej dziesięciominutowy występ przeszedł do historii, bo dzierżąc aż pięć wyróżnień – w tym Grand Prix, Tukana Publiczności i Nagrodę Radia RAM – Marina Mashtaler ustanowiła rekord PPA jeśli chodzi o liczbę nagród zdobytych za jednym zamachem, i za pierwszym podejściem.
Artystka przyjechała do Wrocławia z Ukrainy i jest – to już wiemy – utalentowaną wokalistką. Jest też autorką tekstów własnych i tłumaczką cudzych, polonistką, no i aktorką (przede wszystkim w eksperymentalnym teatrze Ej Aj). „Kwit/квіт” to premierowy projekt zrealizowany w autorsko-wykonawczej współpracy z kompozytorem Johannesem Niehausem. Ukraińskie, polskie i niemieckie konteksty literackie i muzyczne łączą się tu z nieograniczonymi możliwościami syntezatorów i… nagraniami terenowymi, m.in. z Wrocławia.
Motywem wiodącym są kwiaty. Kwiaty w ustach, kwiaty w oczach, kwiaty w płucach, kwiaty w mózgu. Kwiaciarnia to magiczna przestrzeń, w której można zrobić wszystko, dostać kwiaty na każdą okazję: na sen zimowy, na wiosenne przebudzenie się, na bieganie po łąkach i palenie ogniska latem, na długą jesień. Kwiaciarnia to niekończący się okres kwitnienia, wieczny ogród mieszczący w sobie radość, smutek, zobojętnienie, miłość i śmierć.

#kwit #marinamashtaler #johannesniehaus

Partnerem spektaklu są Bulvary

fot. Justyna Żądło

Wystąpią: Jacek Bończyk – śpiew, gitary, Konrad Wantrych – instrumenty klawiszowe, Wojciech Gumiński – kontrabas, moog

Produkcja PPA: Paweł Krupski

Wokalista, aktor, reżyser, poeta, pedagog. Nieodżałowany Roman Kołakowski, wygłaszając siedem lat temu laudację z okazji przyznania Jackowi Bończykowi Nagrody im. Aleksandra Bardiniego, powiedział: „W każdej z tych dziedzin spełnia wszelkie kryteria najszerzej pojętego mistrzostwa.”
„Licencja na lirykę” to wieczór z poezją Juliana Tuwima, Edwarda Stachury, Jacka Kaczmarskiego, Stanisława Staszewskiego, Grzegorza Ciechowskiego oraz… Jacka Bończyka. Forma jest skromna – śpiewającemu i grającemu na gitarze artyście towarzyszą pianista i basista – ale treść bogata, zawarta w arcydziełach najmniejszego teatru świata, wyśpiewanych kiedyś przez boskie diwy, charyzmatycznych bardów i świętych rock and rolla. Piosenki mocne i pełne energii, ale też smutne i refleksyjne, których wspólnym mianownikiem jest słono-gorzki smak życiowej, męskiej dojrzałości, liczonej, mniej więcej, od czterdziestych urodzin.

#licencjanaliryke

fot. Mikołaj Rutkowski

Reżyseria: Mariusz Kiljan
Kierownik muzyczny: Remigiusz Hadka
Scenografia: Renata Kurczyńska

Wystąpią: Mariusz Kiljan, Remigiusz Hadka, Michał Sosna, Patryk Bizukojc, Dawid Broszczakowski, Spacepierre

Produkcja PPA: Paweł Krupski

Pytać zawsze – dokąd, dokąd?
Gdzie jest prawda, ziemi sól?
Pytać zawsze – jak zagubić
Smutek wszelki, płacz i ból?
Chwytać myśli nagłe, jasne
Szukać tam, gdzie światła biel.
W twoich oczach dwa ogniki
Już zwiastują, znaczą cel…
Świecie nasz…
(Marek Grechuta)

Piosenki Marka Grechuty najpiękniej zaśpiewał – fakt, nie opinia – sam Marek Grechuta. I należy im się, oprócz nabożnej czci, drugie, trzecie oraz wiele kolejnych żyć.
Mariusz Kiljan cudze piosenki śpiewa – na tym przecież polega fenomen piosenki aktorskiej! – opowiadając własne historie. Idzie śladami mistrza, ale go nie naśladuje. „Pożycza” słowa i melodie, ale wraz z zespołem nadaje im nowoczesną, odważną formę. I tak mówi o powodach wyruszenia w tę podróż na trasie Kraków – Wrocław – Gdziekolwiek: „Wszędzie na świecie rodzimy się i umieramy, tęsknimy i kochamy, czasem jesteśmy szczęśliwi, a potem strasznie cierpimy, płaczemy i śmiejemy się. Wszędzie na świecie, a czasem jak najdalej od ludzi. Są dni, kiedy nie możemy żyć bez kontaktu z innymi ludźmi, a czasem tylko przyroda potrafi ukoić nasz ból. Wszędzie tak jest i w każdym z nas. Wszędzie i nigdzie. Wszędzie i zarazem gdziekolwiek. Gdziekolwiek na świecie i gdziekolwiek w nas”.

fot.  CK Studio Krzysztof Citak

Pomysł, scenariusz, reżyseria: Bogusław Sobczuk
Scenografia, światło: Marek Grabowski
Aranżacje, kierownictwo muzyczne: Dawid Sulej Rudnicki
Dyrygent: Rafał Jacek Delekta

Wystąpią: Iwona Bielska, Mirosław Baka, Mikołaj Grabowski, Adam Woronowicz, Piotr Fronczewski (głos), Maria Wróbel, Agnieszka Przekupień, Anastazja Simińska, Wiktoria Wojtas.
Chórek: Michał Badeński,Maciej Kokot, Krzysztof Wawiórko.

produkcja PPA: Roksana Mazur

Bogusław Sobczuk, pomysłodawca, scenarzysta i reżyser koncertu: Przed – niemal – czterema laty odeszła Ewa Demarczyk. I wraz z Nią skończyła się jakaś epoka, intuicyjnie kojarzona przez nas z dziedziną wieloimiennego piękna. Odczuwanie dzisiejszego czasu, jako nieprzychylnego delikatnym i zwiewnym wartościom, tłumaczy także naszą nostalgię związaną ze sferą j a k o ś c i życia, a także przekonaniem, że lepiej się żyje w świecie, w którym piękno, prawda i dobro, nie budząc swym połączeniem żadnej wątpliwości, stanowią wartość samą w sobie. W takim świecie żyje się też godniej. Ewa Demarczyk, nawet u szczytu swej artystycznej świetności, nie zdobyła należnego Jej szerokiego uznania. Jej sztuka zaspokajała gusta wyrafinowane – czytelników dalekiej od prostych rymów poezji Leśmiana, Baczyńskiego, Tuwima Mandelsztama, czy miłośników „nieoczywistych” kompozycji Koniecznego, Zaryckiego, Radwana. Jednak – choć była ikoną elity – wzruszała wszystkich, którzy Jej słuchali.

Problem ze śpiewaniem „piosenek Ewy Demarczyk” przez innych wykonawców w pewnym stopniu objaśnia analogia: wzorzec metra – odlany z niestosowanego powszechnie stopu szlachetnych metali, eksponowany w muzeum miar i wag w Sevres pod Paryżem – jest tylko jeden. Andrzej Zarycki, jeden z tworzących dla Niej kompozytorów, twierdzi, że Ewa swoją interpretacją trafiała w samo sedno tekstowego i muzycznego sensu, w przysłowiowy środek tarczy. Jej iście laserowa precyzja i łatwość (często pozorna), z jaką współkreowała estradowe dzieła sztuki, w równym stopniu zachwycały, co onieśmielały, także Jej potencjalnych naśladowców. Jej wykonania w stosunku do teksów i kompozycji uznawano za kongenialne. I jeszcze – Ewa była niepokojąco piękna; wzruszała i fascynowała – swoją sztuką i swoją osobą…

„Nie ma ludzi niezastąpionych” głosi banał – wyświechtany i w oczywisty w sposób nieprawdziwy. Brak Ewy, przy całej szczerości twierdzeń o wielkości Jej sztuki i wobec bezradnych wspomnień tych, którzy Ją słyszeli i tych, którzy Jej słuchali, wyraża się dzisiaj w poczuciu – istniejącej ponad wszystkim i trwającej „coraz bardziej” – Jej nieobecności.

fot. Bartek Barczyk

projekcje wideo i światło: Jędrzej Skajster

Wystąpią: Filip Łobodziński, Marek Wojtczak, Krzysztof Poliński, Tomasz Pfeiffer, Muniek Staszczyk, Paweł Sołtys, Bartosz Łęczycki

Produkcja PPA: Paweł Krupski

Bob Dylan, urodzony w 1941 roku w Minnesocie, jednoosobowo, z gitarą przewieszoną przez ramię i przed publicznością, która z czasem urosła w skali globalnej, wprowadził w życie zasadę wyśpiewaną w odległym kraju dekady po jego debiucie: „Piosenka musi posiadać tekst”. Za to – między innym – dostał literackiego Nobla, do czego, jak wiadomo, zachował zdrowy dystans.
Jeżeli komuś w muzyce popularnej zawdzięczamy tzw. piosenkę z tekstem, to właśnie Dylanowi – przekonuje Filip Łobodziński, pieśniarz, dziennikarz i od lat niestrudzony propagator i kongenialny tłumacz Dylana. – Przed nim słowa w piosence służyły jako podpórka melodii. Bywały ładne, ekscytujące, wpadające w ucho. Dopiero Dylan sprawił, że mogą być ważne.
Dylana po polsku śpiewały już gwiazdy i debiutanci, wyjadacze estrady i amatorzy z gitarami przy górskich ogniskach. Dylan.pl porządkuje sytuację na tym sporadycznie uprawianym poletku i prezentuje Amerykanina jako twórcę o wielu obliczach, odsłonach i nastrojach; twórcę osobnego, niepodobnego do innych, stawiającego wyzwania i idącego zawsze własną drogą.

#dylanpl

fot. Piotr Tabencki

tekst: Agata Biziuk i Anna Domalewska

Reżyseria: Agata Biziuk
Muzyka: Grzegorz Rdzak
Choreografia: Krystyna Lama Szydłowska
Scenografia i kostiumy: Maks Mac

Wystąpi Analog Collective

Produkcja PPA: Iga Borowiec

Lata 90. XX wieku. Pierwsza dekada wolności, nowości, szalony okres zmian, wielkich problemów oraz wyzwań transformacyjnych. Cudotwórców, akwizytorów i teleturniejów. To także czas szans – jednych na milion. Szans by zacząć od nowa. Wtedy przyszło dorastać i odkrywać swoją indywidualność: Rafałowi, Miłoszowi, Malwinie, Markowi i Izie. „Mleko w tubce”, jak w soczewce, skupia największe kurioza polskiego przełomu transformacyjnego. Z jednej strony zachłyśnięcie się Zachodem, z drugiej bezradność naszego społeczeństwa wobec danych nam możliwości. Twórcy zanurzają się w słodko-kwaśne wspomnienia, które kiedyś wypełniały całą ich rzeczywistość. To osobista opowieść w cieniu nadziei, niepewności i kontrowersyjnych metod wychowawczych. Aktorzy dyskutują z figurami swoich rodziców, którzy w odróżnieniu od pokolenia Y, dorosłość kojarzyli ze stałą pracą, założeniem rodziny i potrzebą stabilizacji. Czy nowe znaczy lepsze? A może nic się nie zmieniło i cały czas powielamy błędy naszych przodków? Dzięki eksponatom z dzieciństwa, spektakl balansuje pomiędzy wystawą a dokumentem. Zabiera w podróż w czasie i konfrontuje z tym, co nas – dziś dorosłych – ukształtowało.

@rafal.derkacz @marekzimakiewicz @agata_biziuk @fam.fatal

fot. Michał Wiraszka

Scenariusz, reżyseria, teksty piosenek, scenografia: Konrad Imiela
Muzyka: Grzegorz Rdzak
Choreografia: Jacek Gębura
Kostiumy: Anna Imiela-Szcześniak
Współpraca scenograficzna: Mateusz Karolczuk
Praca nad słowem: Jerzy Łazewski
Przygotowanie wokalne: Anna Serafińska
Asystenci przy przygotowaniu wokalnym: Natalia Kujawa, Jakub Szyperski
Asystentki reżysera: Emilia Iwaniuk, Justyna Pałka

Muzyka do piosenki „Prodiż” oraz refrenu piosenki „Sklejanie modeli” to utwory autorstwa Formacji Chłopięcej LEGITYMACJE: Sambor Dudziński, Konrad Imiela, Cezary Studniak

Obsada:
Julia Bielińska, Maja Kowalska, Karolina Klich, Sandra Naum, Kamil Owczarek, Julia Piklikiewicz, Marek Zawadzki

Produkcja PPA: Karolina Wawrzyńczak

Funkcjonowanie w dzisiejszej, naszpikowanej instrukcjami rzeczywistości, pozostawia nam coraz mniejsze pole dla wyobraźni, własnej, unikalnej ekspresji. Instrukcje obsługi urządzeń są tylko małym wycinkiem olbrzymiego świata poradników, regulaminów, szkoleń wyznaczających te właściwe, sprawdzone ścieżki, którymi powinniśmy podążać. Okazuje się, że poszczególne typy naszych osobowości dość łatwo zdefiniować, analizując nasz stosunek do instrukcji. Niektórzy je uwielbiają i nie mogą bez nich żyć, inni nimi gardzą, czując ograniczenie wolności. Czy wspólne skręcanie szafy nie może być najwłaściwszym testem na dobranie się partnerów w związku? Jesteśmy otoczeni mnóstwem przedmiotów. Niemal każdy wyposażony jest w instrukcję. Nawet nie zauważamy, że nasz dzień pełen jest zachowań i decyzji podyktowanych instrukcjami płynącymi od twórców konsumpcyjnej wizji świata, którzy chcą mieć jak największy na nas wpływ. A może ten system ma granice, które warto przekroczyć? Tylko gdzie znajdziemy instrukcję tego typu przekroczeń?

@konradimiela @grzegorzrdzak @atom00wka_ @justyna7970 @jbielinskaa @rachelazwesela_ @sandra_naum @juliapiklikiewicz @karolina.klich @_mzawadzki @kamil.owczarek.92798

fot. Zuzanna Mazurek

koncepcja, reżyseria: Marta Górnicka
libretto: Marta Górnicka & zespół (ukraińsko-białorusko-polski)
muzyka: Wojciech Frycz, Marta Górnicka, tradycyjna muzyka ukraińska, białoruska i polska; cytat ze „Szczedriwki” Nikołaja
Leontowicza
choreografia: Evelin Facchini
scenografia: Robert Rumas
kostiumy: Joanna Załęska
współpraca dramaturgiczna: Olga Byrska, Maria Jasińska
wideo, dokumentacja wideo: Michał Rumas, Justyna Orłowska
projekcje wideo: Michał Jankowski
światło: Artur Sienicki
trenerka głosu i przygotowanie wokalne: Joanna Piech-Sławecka
inspicjentka i asystentka reżyserki: Bazhena Shamovich
asystentka choreografki: Maria Bijak
warsztaty ruchowe: Krystyna Lama Szydłowska
ukraińskie tłumaczenie libretta: Olesya Mamchych
białoruskie tłumaczenie libretta: Maria Pushkina
angielskie tłumaczenie libretta: Aleksandra Paszkowska
konsultacja z zakresu etnomuzykologii ukraińskiej: Anna Ohrimchuk
konsultacja dot. ukraińskich zabaw dziecięcych: Venera Ibragimova
tłumaczenie podczas prób: Marharyta Huretskaya
przygotowanie napisów: Zofia Szymanowska

produkcja: Fundacja CHÓR KOBIET w Warszawie i Maxim Gorki Theater w Berlinie w koprodukcji z Teatrem Powszechnym w Warszawie; Festival d’Avignon; Maillon, Théâtre de Strasbourg – Scène européenne; SPRING Performing Arts Festival (Utrecht); Tangente St. Pölten – Festival Für Gegenwartskultur (Austria)

Obsada: Liza Kozlova, Palina Dabravoĺskaja, Svitlana Onischak, Kateryna Taran, Svitlana Berestovska, Valeriia Obodianska, Sasha Cherkas, Maria Tabachuk, Yuliia Ridna, Natalia Mazur, Aleksandra Sroka, Katarzyna Jaźnicka, Bohdana Zazhytska, Anastasiia Kulinich, Hanna Mykhailova, Katerina Aleinikova, Elena Zui-Voitekhovskaya, Kamila Michalska, Maria Robaszkiewicz, Polina Shkliar, Ewa Konstanciak

Producentki z ramienia Fundacji CHÓR KOBIET: Marta Kuźmiak, Iwa Ostrowska Producentki międzynarodowej trasy: Anna Galas-Kosil, Alicja Berejowska
Producentka z ramienia Teatru Powszechnego: Magdalena Płyszewska

Produkcja PPA: Karolina Gonera

Partnerzy projektu: Teatr Dramatyczny im. Gustawa Holoubka; Nowy Teatr w Warszawie; Instytut Ukraiński; Fundacja dla Wolności w Warszawie (niezależna, publiczna organizacja non-profit działająca na rzecz migrantów z Ukrainy, Czeczenii, Białorusi, Tadżykistanu i innych krajów, którzy osiedlili się w Warszawie i do których kierowane jest największe wsparcie); „Przystanek Świetlica” (świetlica dla dzieci i młodzieży migranckiej); Solidarny Dom Kultury „Słonecznik” (centrum społeczności ukraińskich artystów w Warszawie).
Projekt współfinansuje m.st [1]. Warszawa.
Projekt realizowany we współpracy z Allianz Foundation.

Nasz spektakl mówi o kobietach i wojnie.
O mechanizmach obronnych, o odpowiedzialności.
O naszej reakcji na wojnę w Europie.
O rytuałach przemocy wojennej wobec kobiet i cywili, które są wciąż takie same.
(Marta Górnicka)

Dwadzieścia jeden kobiet: Ukrainki – uciekinierki z Mariupola, Kijowa, Irpienia i Charkowa – Białorusinki i Polki. Śpiewają dziecięce wyliczanki, pradawne pieśni, rzucają zaklęcia, krzyczą o polityce.
Na początek szczedriwka, rytuał szczęścia i odrodzenia, życzenia dla wszystkich ludzi, na nowy czas, na całe, dobre życie. Przewrotny to pomysł, bo kolejne pieśni miksują się z kroniką napaści Rosji na Ukrainę i z indywidualnymi historiami uchodźczyń.
„Brak rekwizytów, gry świateł, muzyki instrumentalnej, neutralne kostiumy, ale oczy widzów nie pozostają suche – relacjonowała po premierze poruszona recenzentka*. – Spektakl przedstawia wojnę z perspektywy kobiet, osób „obdarzonych przywilejem” ucieczki, czyli przekleństwem niemocy. Opowiada o zbrodniach, o zamykaniu kobiet w sferze bezczynności, o ograniczaniu ich udziału w wojnie do roli matek i płaczek. (…) Wychodzimy z teatru z poczuciem bezsilności wobec obłudy świata i jednocześnie z zaszczepioną świadomością obowiązku działania. W litości i trwodze. Chór śpiewa, że nie opuszczając domu też można zmienić rzeczywistość.”
* Aniela Bocheńska, e-teatr, „Nowa Siła Krytyczna”

Partnerzy projektu: Teatr Dramatyczny im. Gustawa Holoubka; Nowy Teatr w Warszawie; Instytut Ukraiński; Fundacja dla Wolności w Warszawie (niezależna, publiczna organizacja non-profit działająca na rzecz migrantów z Ukrainy, Czeczenii, Białorusi, Tadżykistanu i innych krajów, którzy osiedlili się w Warszawie i do których kierowane jest największe wsparcie); „Przystanek Świetlica” (świetlica dla dzieci i młodzieży migranckiej); Solidarny Dom Kultury „Słonecznik” (Centrum Społeczności Ukraińskich Artystów w Warszawie).
Projekt współfinansuje m.st. Warszawa.

#chorkobiet, #teatrchorowy, #matkipiesnnaczaswojny, #martagornicka

fot. Bartek Warzecha

https://www.arte.tv/de/videos/117022-000-A/a-song-for-wartime-frauen-im-krieg/ (materiał z prób)

Obie części Koncertu Finałowego można obejrzeć zarówno o godz. 16, jak i 20:30. Koncert o godz. 20:30 kończy się ogłoszeniem werdyktu i wręczeniem nagród.

Część I – Finał Konkursu Aktorskiej Interpretacji Piosenki – występy finalistek i finalistów

scenografia, kostiumy, lalki: GRUPA MIXER
reżyseria świateł: Mateusz Sikora
kompozycje/ aranżacje / kierownictwo muzyczne: Adam Lepka

prowadzenie: Maciej Maciejewski i Mikołaj Woubishet

Nazwiska finalistek i finalistów, które/którzy wystąpią na Dużej Scenie Capitolu tego wieczoru, poznamy późnym wieczorem w piątek 15 marca.
W Finale oceniać ich będzie Jury w składzie: Magdalena Miśka-Jackowska, Dorota Pomykała, Katarzyna Szyngiera, Mariusz Kiljan i Marcin Macuk.

Na finalistki i finalistów czekają:
Grand Prix – statuetka Tukana Złotego i 25 tysięcy złotych,
Statuetka Tukana Dziennikarzy,
Statuetka Tukana Publiczności,
Nagroda Stowarzyszenia Autorów ZAiKS za najlepsze wykonanie piosenki polskiej – 10 tysięcy złotych.
Nagroda Polsko-Niemieckiego Towarzystwa Kulturalnego Polonica – 4 tysiące złotych oraz zaproszenie do udziału w kolejnej edycji festiwalu Rock & Chanson w Kolonii,
Nagroda Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu – sesja nagraniowa w Studiu Nagrań,
Nagroda Radia RAM im. Moniki Jaworskiej – statuetka i Tour de RAM – udział laureatki/laureata w wybranych programach i podcastach,
Nagroda Fundacji Media i Sztuka o wartości do 5.000 zł brutto z przeznaczeniem na działania promocyjne w mediach

Tego wieczoru zostaną też wręczone nagrody w Konkursie Nurtu Off: Tukan Off i Tukan Off Publiczności, oraz Dyplom Mistrzowski Kapituły im. Aleksandra Bardiniego.

Część II: Top wszechczasów, czyli w poszukiwaniu orlego cienia

pomysł, koncepcja: Magdalena Miklasz, Łukasz Zalewski
reżyseria: Aneta Groszyńska
dramaturgia: Łukasz Zaleski
scenografia, kostiumy, lalki: GRUPA MIXER
reżyseria świateł: Mateusz Sikora
kompozycje/ aranżacje / kierownictwo muzyczne: Adam Lepka

Obsada:
Katarzyna Pietruska, Rafał Derkacz, Krzysztof Suszek, Filip Niżyński, Emose Uhunmwangho, Justyna Wasilewska, Sambor Dudziński, Michał Szpak

Produkcja PPA: Agnieszka Kozak

Ortalionowe kurtki, marmurkowe jeansy, amerykańskie seriale o nastolatkach, chemiczne smaki napojów i batonów – zachwycamy się dziś znów latami dziewięćdziesiątymi, więc trudno sobie nawet wyobrazić sytuację, że to wszystko nagle zniknęło. Albo choćby i tego wszystkiego mała / duża część – polska muzyka z tamtych lat. Wyobrażacie to sobie? Świat bez Jenny, Mojej i Twojej Nadziei albo Scenariusza dla moich sąsiadów.
W przedstawieniu „Top wszechczasów” dokładnie tak się dzieje – wymazywanie, wycinka, auto da fe – a wszystko za sprawą… Marka Niedźwieckiego.
„Top wszechczasów” to podróż do świata, w którym słowo Nadzieja odmieniane było przez wszystkie przypadki, kiedy wierzyliśmy, że możemy coś razem, wspólnie. To rekonstrukcja wydarzeń pod hasłem „Let’s make Polish music great again.”

scenariusz, reżyseria: Ewa Konstancja Bułhak
aranżacje, kierownictwo muzyczne: Olga Lisiecka
choreografia: Patrycja Grzywińska
scenografia, kostiumy: Kamila Bukańska
reżyseria dźwięku: Miłek Smyl
reżyseria światła: Karolina Gębska

Obsada
Karolina Gwóźdź – Julia; Olga Lisiecka – Lucy; Mary Pawłowska – Odchodząca; Wojciech Melzer – Gustaw; Tomasz Osica – Torrero; Mikołaj Śliwa – Tolo

Produkcja PPA: Karolina Wawrzyńczak

Jerzy Wasowski – o czym w obliczu legendy Kabaretu Starszych Panów niekiedy się zapomina – to nie tylko spółka autorska z Jeremim Przyborą. Genialny kompozytor był także aktorem, lektorem, inżynierem, akustykiem, dziennikarzem Polskiego Radia i pedagogiem, pracował ze znakomitymi artystami i artystkami Polski przedwojennej i powojennej.
Tytuł spektaklu to zapożyczenie z piosenki napisanej dla Hanny Skarżanki na potrzeby Kabaretu Szpak – jak w fotoplastykonie, każda melodia odsłania przed widzami / słuchaczami kolejny obrazek. Często pełen niespodzianek. A zatem: Wasowski znany (bo spektakl wypełniają niemal same hity) i nieznany jednocześnie (bo nikt wcześniej nie wykonywał tekstów Przybory, Młynarskiego i Broka całkowicie a capella, za cały teatralny kontekst mając charakteryzację, monochromatyczne kostiumy i kunsztowną chorografię).
Twórczością Mistrza Wasowskiego zafascynowana jestem od lat, ale ta praca jest dla mnie szczególna, bo zdecydowałam się opowiadać piosenkami Mistrza używając jednego instrumentarium: ludzkiego głosu, jego brzmienia i siły – mówi reżyserka Ewa Konstancja Bułhak. – Chcemy opowiadać o miłości, pasji, nadziei. Zapraszamy do świata jakości i czułości. Wrażliwości, dzięki której nasze sceniczne istnienie ma sens.

@ewakonstancjabulhak @olg.lisiecka @patrycjagrzywinska @kbukanska @mileksmyl @karokorred @karolina_gwozdz_ @marypawlowska @wojtek.melzer @tomaszosica @miksliw @ministerstwo_edukacji_nauki #nauka #naukaprzyszłościjużdziś

fot. Kamila Szcześniak