Wystąpią: Noumassan Dembelé – kora, śpiew, Sebastian Pikula – gitara, Jacek Mazurkiewicz – bas, Anna Patynek – perkusjonalia, Wojtek Sobura – perkusja

po koncercie gra DJ Margaret Toucher

Produkcja PPA: Michał Litwiniec

Liderem zespołu jest Noumassan Dembelé, pochodzący z Burkina Faso, a mieszkający w Warszawie i aktywnie uczestniczący w życiu muzycznym stolicy, wirtuoz kory, czyli 21-strunowej harfy afrykańskiej. Potomek rodu griotów – ludowych poetów i śpiewaków – obdarzony został przez los pięknym głosem i talentem literackim, pozwalającymi mu tworzyć oryginalne pieśni w języku bambara. Tym razem jednak, mniej będzie śpiewania, a więcej tańca i porywających improwizacji wszystkich członków grupy Faso Tamala.
To projekt stylowy, jeśli chodzi o formułę (fuzja rytmów i faktur z Afryki Zachodniej z amerykańskim jazzem), a przy tym bardzo… polski, bo oprócz charyzmatycznego lidera tworzą go wyłącznie Polacy, zafascynowani internacjonalistyczną ideą i kosmopolityczną formułą afrobeatu.

Wystąpią: Bartosz Weber, Miłosz Pękala

po koncercie gra DJ Marcepan

Produkcja PPA: Michał Litwiniec

Pulsującą elektroniką duet MIR ilustruje „Solaris” Stanisława Lema, arcydzieło światowego sci-fi o słabości człowieka w życiu na Ziemi i bezradności w kosmosie.

To muzyka zimna jak Bałtyk w okolicach Helu w lutym, i tajemnicza, jak gorący cytoplazmatyczny ocean, który próbuje zrozumieć bohater Lema. Miłosz Pękala gra na perkusji i instrumentach perkusyjnych (akustycznych i cyfrowych), Bartosz Weber – na gitarze i samplerze. Formę syntezatorowo-eightisową, a więc przystępną, wirtuozersko łączą z żywiołem jazzowo-klubowej improwizacji.
Nie chcę nikomu wmawiać, że to także muzyka końca świata – ocenił MIR nieoceniony redaktor Bartek Chaciński z „Polityki”. – Jest na to zbyt pogodna. Ma w sobie coś z opowieści, które powinny się kojarzyć dobrze, a kojarzą mrocznie. To jak z nazwą grupy i jej rosyjskim źródłem. Miało się kojarzyć z pokojem, a kojarzyło się raczej ze specyficzną wizją porządku. A sam fakt, że po wizję przyszłości ciągle cofamy się dziś do czasów minionych, też jakoś nie poprawia nastroju.

fot. Michał Murawski

Wystąpią: Piotr Damasiewicz – trąbka, harmonium, głos; Zbigniew Kozera – kontrabas, guimbri; Paweł Szpura – perkusja

Produkcja PPA: Michał Litwiniec

Piotr Damasiewicz, dla znajomych „Damaś”: poszukiwacz źródeł i przyjaciel wiatru; nie znajdzie się nikt, kto by pamiętał, czy kiedykolwiek zagrał jazzowy standard.
Into the Roots: muzyka inspirowana kulturami Czarnej Afryki, Maghrebu, Skandynawii i Żywiecczyzny, przystępna i na swój sposób przebojowa, wietrząca głowę i skłaniająca do fantazjowania.
Damaś – wolny duch, ale i lider wielu zespołów, którymi kieruje z biznesową wręcz rzutkością –  daje zwykle swoim partnerom po prostu pograć i pobawić się muzyką. Boicie się melodii, których istnienia będziecie się musieli domyślać? Spokojnie, to nie ten rodzaj jazzu – tutaj rzeczy wynikają z rytmu trzymanego równo przez bas i bębny, ponad którym (i wśród którego) swawolnie zaśpiewa sobie trąbka, a czasem i sam lider, głosząc apoteozę początków muzyki jako rytuału i podziękowania za życie.

fot. Grzegorz Masłowski

Wystąpią: Mateusz Niwiński – skrzypce, Jan Emil Młynarski – perkusja, Piotr Zabrodzki –  fortepian, syntezatory, Piotr Domagalski – basetla

po koncercie gra DJ Dotyk Dźwiękiem

Produkcja PPA: Michał Litwiniec

Już niemal pół wieku temu nieodżałowany Zbigniew Namysłowski udowodnił, że kujawiak może iść funky*, a co się później na tym ludowizną nawożonym polu zwanym Polish Jazz wydarzyło, to by książki pisać i wspominkowe festiwale urządzać – ale to gleba niezmiennie żyzna, czekająca na nowy zasiew.
Supergrupa Oberkas Travel – jeśli, Widzu / Słuchaczu, aktywnie interesujesz się muzyką, znasz co najmniej 75 procent jej składu osobowego – przedstawia się tak:
Na polu fascynacji tradycyjnymi, dawnymi melodiami Polski Centralnej, muzycy podjęli próbę odnalezienia punktów stycznych między tzw. rytmami mazurkowymi obecnymi w rdzennej muzyce wsi polskiej a światem rytmicznym wybrzeża Afryki Zachodniej oraz współczesnego jazzu amerykańskiego. Na bazie tzw. oberków rodem spod Radomia, Przysuchy, Opoczna, kwartet tworzy unikatową mieszankę improwizacji, tanecznej mistyki rdzennego oberka współczesnego brzmienia jazzu i tradycyjnej muzyki skrzypcowej Mateusza Niwińskiego, przejętej od nieżyjących, największych wiejskich skrzypków Polski Centralnej, urodzonych na początku XX wieku – Józefa Zarasia, Józefa Kędzierskiego, Mariana Bujaka, braci Gaców.

* Zbigniew Namysłowski Quintet „Kujaviak Goes Funky”, Polskie Nagrania, 1975

fot. Arek Blomka

Wystąpią: Michał Wandzilak – parapety, Michał Jan Ciesielski – saksofony, Maciej Sadowski – kontrabas preparowany, Dawid Lipka – trąbki, Tomasz Koper – batterie, perkusjonalia, Mariusz Czubaj – saksofon heroiczny, Marcin Świetlicki – wrzaski

po koncercie gra DJ Siwy

Produkcja PPA: Michał Litwiniec

Ogólnopolska Zgniłość to spin-off krakowskich Świetlików, a jej kluczowymi postaciami są poeta Marcin Świetlicki i pianista Michał Wandzilak, którym w realizacji muzyczno-słownych celów poza formacją macierzystą towarzyszą instrumentaliści z Trójmiasta oraz prof. Mariusz Czubaj, warszawski antropolog i pisarz, amatorsko i heroicznie – jak sam to kiedyś określił – grający na saksofonie.
Swoją muzyczną trajektorię Zgniłość określa jako postpostironiczny-postzimnofalowy-postyass. Jak na jazzowo-rockową supergrupę przystało, zespół sporadycznie nagrywa i wydaje płyty, ale jego żywiołem są koncerty (czy może raczej: happeningi). Wszystko miesza się tu z wszystkim, z naciskiem na kontrolowany chaos, ale cokolwiek by się wydarzyło, zblazowane melorecytacje Świetlickiego zawsze obronią się jako gatunek sam w sobie. Oczywiście pod warunkiem, że ktoś przy niektórych kawałkach nie umrze ze śmiechu, a podczas zbiorowej improwizacji połączonej z rozwałką instrumentów nie dostanie przypadkowym odłamkiem.

fot. Karol Pęcherz

Wystąpią: Basia Songin – śpiew, Wilcze Basy, Sowa, bębny ramowe, looper, Kasia Kapela – śpiew, skrzypce, kankles, bębny ramowe, beatbox, Dobromiła Życzyńska – śpiew, skrzypce, bębny ramowe

po koncercie gra DJ Karla

Produkcja PPA: Michał Litwiniec

Litewskie – a więc siostrzane historycznie i politycznie, choć nie lingwistycznie – słowo sutartines oznacza polifoniczne pieśni wykonywane przez kobiety podczas prac domowych i obrządków. Trio Sutari czerpie z wielu źródeł, z przewagą rdzennie polskich, ale głosy Basi, Kasi i Dobromiły są jak litewskie sutartines właśnie: splatają się jak warkocz, jak tkanina, jak siostrzana miłość.
Zespół – szczęśliwie będący trwałym fenomenem na polskiej scenie folkowej i naszą dumą podczas prezentacji międzynarodowych – wykonuje pieśni własne i tradycyjne: o naturze, wolności i kobiecości. Artystki eksperymentują z technikami wokalnymi, rytmami, brzmieniami. Budują własne instrumenty (albo przerabiają już istniejące), wydobywają muzykę z przedmiotów codziennego użytku. Kto raz Sutari usłyszy, ten w ich splecionych głosach zakocha się jak w letnim niebie nad Warmią odbitym w czarnym jeziorze.

fot. Iwona Bandzarewicz

Wystąpią: Michał Fetler –  saksofon altowy, barytonowy i basowy, Rafał Zapała –  polivoks, przetwarzanie, Ksawery Wójciński – kontrabas, Daniel Karpiński – perkusja
Realizacja dźwięku: Bartłomiej Frank

Po koncercie gra DJ Huj

Produkcja PPA: Michał Litwiniec

Najsampierw etnograf przysłany przez kanclerski rząd nagrał przy robocie wielkopolskich muzykantów. Na szelakowych płytach, w otulinie trzasków i szumów, taneczne drobiazgi przetrwały dwie wojny światowe, powrót Wielkopolski do Polski, kolektywizację wsi i wolny rynek.
Wydobywane dziś z dna malowanej skrzyni pradawne nagrania terenowe działają na wyobraźnię bardziej niż najpotężniejsza Sztuczna Inteligencja. Folkowo-jazzowo-noise’owo-awangardowo-elektroniczny kwartet Polmuz – którego nazwa stopi serce każdego, kto kilka dekad temu też chciał hałasować, a nie miał na czym – zamienił stuletnie oberki, mazury i polki w futurystyczny miks muzyki ludowej, improwizacji i obrzędowego transu. Z miłością, ale bez sentymentów, czule i bezkompromisowo, z pełnią życia, choć to przecież taniec z duchami.

fot. Jagoda Chalcińska

Wystąpią: Jacek Bieleński –  gitara, wokal, Ziut Gralak –  bas, Przemek Greger – gitara, Kuba Sojka –  perkusja

Po koncercie gra DJ Romek Rege

Produkcja PPA: Michał Litwiniec

Dzięki piłkarskiemu hymnowi „Życiem jest ŁKS”, Jacka Bieleńskiego zna cała Łódź, a dzięki zaśpiewanemu przez przebraną za kosmicznego punka Marylę Rodowicz „Dentyście sadyście” – cała Polska, choć, oczywiście, o tym nie wie (bo kto by zwracał uwagę na autora tekstu i pomysłu na maskaradę).
A to przecież tylko nieomal przypadkowe epizody w życiu i twórczości pisarza, scenarzysty, biznesmena, muzyka. Trwalszą – a przy tym funkcjonującą nieregularnie – inicjatywą twórczo-towarzyską jest zespół Plastic Bag. Za tą abstrakcyjną i klasyczną jednocześnie nazwą stoi mocne doświadczenie osobiste: W 1991 roku o piątej rano zadzwonił kolega z Australii i powiedział, że Jerzy Kosiński popełnił samobójstwo, zakładając plastikową torbę na głowę. Kosiński był znajomym moich rodziców. Nie mogłem spać, całą noc myślałem o tej torbie. Stała się dla mnie metaforą świata.*
Przez ponad trzydzieści lat przez grupę mającą w dorobku kultową płytę „Czeska laleczka” (pliki do bezpłatnego pobrania ze strony internetowej) przewinęła się ekstraklasa polskich instrumentalistów, towarzyszących liderowi, który słowiczego głosu nie miał i ciągle nie ma, a w słowach i żartach nigdy nie przebierał. Podobno za dosadność niektórych ze śpiewanych poematów spotkały go administracyjne nieprzyjemności; o szczegóły należy pytać lokalnych urzędników.  Zapewne nie pamiętają, o co mogło chodzić.
Obecnie Plastic Bag występuje jako kwartet. Niech nikogo to nie zwiedzie: ciągle robią hałas.
* Jacek Bieleński w wywiadzie dla łódzkiej „Gazety Wyborczej”, 2016

fot. Cecylia Gralak