Realizatorzy: Anastazja Sosnowska, Dariusz Jackowski, Igor Tymiński
Choreografia: Paulina Bagińska
Warstwa wizualna: Anita Jackowska

Wokal przewodni, głos, śpiewające misy kryształowe, gwizdek śmierci, gongi: Anastazja Sosnowska

Wokal: Julia Ciszewska, Karolina Hozer

Głos: Igor Tymiński

Elektronika, trąba jerychońska, lap still, suona, opieka techniczna: Dariusz Jackowski

Perkusja, aranżacje, orkiestracje: Przemysław Michalak

Trąbka: Michał Kurda

Puzon: Piotr Szczepanek

Saksofon barytonowy: Franciszek Hajduk

Wiolonczela: Agata Gołoś

Kontrabas: Mikołaj Główczyński

Instrumenty klawiszowe: Adam Koziński

Taniec: Paulina Bagińska, Julia Palasik, Dominika Brodzińska 

Opieka techniczna: Anita Jackowska, Dariusz Jackowski.

Produkcja PPA: Grażyna Górka

„Opowieści Serca” to historia o bohaterce i jej perypetiach w świecie magicznym, jednak intrygująco podobnym do naszego. Autorzy spektaklu pytają, gdzie jest koniec ponurej ciągłości zdarzeń, poczucia bezsilności i czy obecne cywilizacje na świecie wzrastają w warstwie duchowej. Czy są w ogóle w stanie wprowadzić bilans dodatni w czyn? Co sprawia, że nasze serca uwalniają się od strachu i tumiwisizmu?
Autorzy spektaklu podejmują tematy wykluczenia, pychy, okrucieństwa i uzurpowania sobie prawa do czynów niegodnych. „Opowieści Serca” to przedstawienie muzyczno-wizualne, przeżycie totalne, włączające wszystkie zmysły. Wstrząsa i zarazem leczy duszę.
Spektakl napisany jest na skład nieoczywisty, w którym usłyszymy: głos, śpiewające misy grające, gongi, gwizdek śmierci, elektronikę, wiolonczelę, trąbę jerychońską czy puzon. Łączy gatunki muzyczne, takie jak: jazz, folk, hardcore z białym śpiewem i instrumentami etnicznymi.

fot. Maciej Botor

Opera, musical, pluszaki i mechanizmy propagandy

reżyseria, opracowanie tekstu: Karol Bijata, Zofia Pinkiewicz, muzyka: Jakub Rezler, Hubert Walkowski, scenografia: Jakub Fidler

obsada: Michał Remiszewski, Karolina Warzecha, Magda Cygan, Mateusz Zilbert, Marcin Nowicki, Aleksandra Kołtuniak, Michał Skiba

produkcja PPA: Grażyna Górka

Bajka o życiu, decyzjach, wyborach i konsekwencjach. Przyjęcie gorzkiej pigułki ułatwią słodkie futrzaki, bliskie sercom dorosłych dzieci, wychowanych na „Ulicy Sezamkowej” i „The Muppet Show”.

– Jak łatwo poddać się propagandzie oraz wmówić nam pewne schematy czy ideologie, które coraz bardziej radykalnie skłaniają nas do ekstremalnych czynów? – pytają autorzy.

Zatrzymajmy na chwilę czas. Obejrzyjmy bebechy i zasady działania mechanizmu propagandy ideowej. Utwory, które zgodnie z musicalową konwencją będą główną osią narracyjną spektaklu, stworzone zostaną z fragmentów „Mein Kampf”.

Muzycznie oscylować będziemy między wagnerowską operą, a klasyką musicalu. Zobaczymy, jak bardzo opakowanie (piosenka) jest w stanie sprzedać zatrważającą treść.

@jak_zostalem_nacjonalista

fot. Jakub Oderski

Poczucie wspólnoty jako fundament człowieczeństwa – spektakl na podstawie tekstu Maliny Prześlugi

tekst: Malina Prześluga, reżyseria i scenografia: Łukasz Duda, kompozycje i aranże: Piotr Warszewski, muzyka: Piotr Warszewski – gitary/elektronika, Mirosław Królak – bas, Piotr Jabłoński – perkusja, Miłosz Andrzejewski – altówka, choreografia i ruch: Michał Misza Czorny, opracowanie plastyczne i wideo: Magdalena Rzeszutek, dźwięk: Robert Kuryś, światło: Łukasz Izdebski, Łukasz Duda, koordynator wspomagający: Anita Glasder

obsada: Klaudia Kręcisz, Jakub Mieszała, Natalia Karasiewicz, Łukasz Krupiński, Anna Glasder, członkowie Jeleniogórskiego Stowarzyszenia Rodzin i Przyjaciół Dzieci z Zespołem Downa

produkcja PPA: Grażyna Górka

Kuba ma czterdzieści lat i jest niepełnosprawny intelektualnie. Nie ma wstępu do świata naszych („naszych”?) spraw i prawd, my zaś nie mamy wstępu do świata jego („jego”?) przeżyć i wyobraźni. Uwikłanie Kuby w „normalne” życie to nie tylko aluzja do wielkiej literatury (wszak każda epoka ma swojego Myszkina); to także – a raczej: przede wszystkim – nośna metafora.

– Właśnie dzisiaj szczególnie mocno potrzebne nam jest poczucie wspólnoty, także tej mentalnej i ideowej. Kryzys migracyjny, pojawiające się coraz częściej populistyczne i nacjonalistyczne postawy oraz demonstrowane publicznie ksenofobiczne zachowania szeroko komentowane w mediach bez wątpienia odbijają się echem w świadomości części Europejczyków – piszą twórcy spektaklu opartego na „Debilu” Maliny Prześlugi. – Konieczność przeciwstawienia się tym trendom poprzez propagowanie poczucia wspólnoty, tolerancji dla różnorodności, równości szans dla jednostek i społeczeństw jest oczywistym wyzwaniem dla wszystkich środowisk.

Tytułowy stu_las to bezpieczna przestrzeń wypełniona muzyką. Jest ona odrębnym bohaterem tej historii – efektem zderzenia hermetycznego uniwersum Kuby z popkulturowym światem wykreowanym przez twórców spektaklu.

Łukasz Duda – animator kultury, kulturoznawca, reżyser, magister kulturoznawstwa Uniwersytetu Wrocławskiego, laureat nagród i wyróżnień m.in. Srebrnych Kluczyków, Nagrody Miasta Jelenia Góra.
Klaudia Kręcisz – aktorka, absolwentka AST Wrocław, studia aktorskiego Art-Play i lingwistyki dla biznesu na Uniwersytecie Łódzkim.
Jakub Mieszała – aktor, absolwent AST Wrocław, słuchacz SKIBY w latach 2013-14, finalista 42. PPA.
Natalia Karasiewicz, Łukasz Krupiński, Anna Glasder – aktorki i aktor Teatru Edycja Limitowana.

teatrodnaleziony.pl
@jakubmieszala @klaudiakrecisz
#teatrodnaleziony #debil/i_stu_las

fot. Marcin Kaźmieruk / Tomasz Raczyński / Łukasz Duda

Stand-up, musical, performance: śpiewane mikroopowieści o codziennym życiu

koncepcja, scenariusz, muzyka, realizacja dźwięku: Michał Lazar

występują: Monika Łopuszyńska jako Agnieszka G., Tamara Kurkiewicz – perkusjonalia, wibrafon, Aleksandra Płaczek – instrumenty klawiszowe

produkcja PPA: Grażyna Górka

„Szara” rzeczywistość? Cóż takiego nam uczyniła, że tak ją lekceważymy? Przecież niezwykłe może być zwykłe zjedzenie kanapki z żółtym serem. Gdy przyjrzeć się uważniej, nic nie jest błahe i wszystko jest – rzekłby poeta – poezją.  A na pewno jest nią początek wszystkich codziennych fenomenów: wstawanie z łóżka i szykowanie się do wyjścia z domu.

Stand-up? Musical? Performance? W „Wielkiej operze…” syntetyczny kicz lat 80. i  90. spotyka się z muzyką klasyczną, a noise i techno z jazzem. Piękno, śmieszność, zły gust. Mnogość form unieważnia pytanie, czy to na serio, czy tylko żartem.

Każda mikroopowieść z życia Agnieszki G. – zgryźliwej i złośliwej wobec siebie samej – podbija emocje bohaterki (i słuchaczy, rzecz jasna). Picie kawy okazuje się pieśnią pochwalną dla świętego spokoju, szukanie zagubionych kluczy – hałaśliwym songiem o przetrwaniu, a nakładanie makijażu – brawurową piosenką o potrzebie bycia prawdziwym.

Ko-MAT ensemble to warszawski zespół specjalizujący się w wykonawstwie muzyki XX i XXI wieku, który  powstał w 2021 roku z inicjatywy Moniki Łopuszyńskiej, Aleksandry Płaczek oraz Tamary Kurkiewicz.  Zadebiutował podczas 64. edycji Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej Warszawska Jesień,  wystawiając spektakl muzyczny „Lalki” na podstawie dramatu Michała Zdunika.

Michał Lazar rozpoczął karierę w 2016 roku jako gitarzysta Spółdzielni Muzycznej Contemporary Ensemble. Jednocześnie rozwijał swoje zainteresowania improwizatorskie. Autor muzyki do ponad 15 spektakli teatralnych, kilku słuchowisk, filmów krótkometrażowych, a także założyciel ambientowego, eksperymentalnego zespołu stillness orchestra. Laureat stypendium twórczego m.st. Warszawy.

Część kompozycji w spektaklu została opracowana w ramach projektu 52/27, realizowanego  dzięki stypendium twórczego m.st. Warszawy na rok 2022.

@ko_mat_ensemble @michallazar @mon.lopu @elpis1920 @tamara.kurkiewicz @michal.s.lazar

#wielkaoperaowyjsciuzdomu
#wielkaopera

Fot. Emilia Lyon / Grzegorz Mart

Eksperymentalna muzyczna próba dotknięcia NIEUFNOŚCI

Aleksandra Bielewicz: scenariusz i reżyseria, Michał Lis: muzyka, Maria Bijak: ruch sceniczny, Stpn: kostiumy, Monika Winiarska: współpraca produkcyjna i asystencka

obsada: Jowita Kropiewnicka, Tomasz Nosinski, Katarzyna Obidzińska, Kamil Studnicki

produkcja PPA: Grażyna Górka

„Przeklęty człowiek, który ufa człowiekowi – trzeba było bardzo kochać, bardzo ufać i bardzo wiele przepłakać, żeby dojść do tego punktu”.
Świat jest przeklęty.
Światu przydałby się nowy alfabet.

Zaprojektują go słynni goście Hotelu Monopol we Wrocławiu, którzy nie mogą opuścić pewnego pokoju… Oprócz nich po korytarzach krąży jeszcze jedna osoba, która zawsze pojawia się, gdy światu grozi koniec: La Loba, Kobieta Wilk – zbierająca kości. „La Loba” jest paralelą wielu mitów świata, w którym umarli, a w tym umarły świat, są przywracani do życia. Przez dźwięk jesteśmy w stanie zawędrować najdalej, więc La Loba intonuje pieśń, muzykę, którą wsącza w uszy pozostałych.

Czerpiąc z własnych doświadczeń oraz inspirując się tekstem „Przeklęty” Angéliki Liddell, będą oni próbowali wyśpiewać prawdę o własnych pragnieniach, wykrzyczeć rozpacz, którą wstydzą się wykrzyczeć, tchnąć duszę we wszystko, co toczy choroba, co potrzebuje odnowy.

Ale czy na pewno są właściwymi osobami, by tworzyć nową rzeczywistość? Czy skazane na siebie postaci będą w stanie poradzić sobie z agresją wobec świata, z gniewem i okrucieństwem, które daje im poczucie bezpieczeństwa? Czy nie będą się bali być sentymentalni, uwierzyć, że coś się jeszcze zmieni?

W spektaklu wykorzystane zostaną fragmenty tekstu „Przeklęty człowiek, który ufa człowiekowi: Projekt alfabetyzacji” Angéliki Liddell w tłumaczeniu Joanny Gdowskiej Bomfim.

@bielealeksandra @majki_fox @tomasznosinski @jowiowi @kasia.obidzinska @kamilstudnicki @mariabestia @sandstpn @moniwiniarska

Zdjęcia: Zuzanna Mazurek

Teatralny eksperyment z muzyką średniowiecznej mistyczki

Tomasz Orszulak: koncepcja, reżyseria, aranżacje i kompozycje, sitar, gitara, live electronics, Dana Vynnytska: koncepcja, aranżacje i kompozycje, śpiew, instrumenty klawiszowe, inne instrumenty, Cyprian Baszyński: trąbka, hulusi, inne instrumenty, Ion Virlan: kontrabas, Michał Pękosz – handpany, bębny obręczowe, perkusjonalia.

realizator dźwięku: Szymon Tomczyk

produkcja PPA: Grażyna Górka

Ponadczasowe kompozycje Hildegardy z Bingen, średniowiecznej świętej, poetki, filozofki, zielarki, protofeministki stają się materiałem do otwartej interpretacji. Czy da się połączyć średniowieczny świat religijnej ekstazy ze współczesnym koncertem oczyszczająco-relaksacyjnym? Co przyniesie tak karkołomne z pozoru połączenie?

Artyści chcą przełamać teatralną konwencję obserwowania wykonawców w świetle reflektorów i otoczeniu scenografii.

– Zakazując odbiorcom patrzenia chcemy skierować ich uwagę w głąb siebie, pomóc odczuwać i przeżywać na podstawie doznań innych niż wzrokowe. Ceremonia odbywać się będzie w pozycji leżącej. Każdy z odbiorców będzie miał przepaskę na oczach, żeby odciąć się od bodźców wizualnych, które są najszybszą drogą do włączania ego, wartościowania i oceniania. Nie zależy nam na splendorze wykonawców, ale na doznaniach odbiorców.

Proponujemy misterium dźwiękowe, w którym jedynymi formami odbioru będą zmysł słuchu oraz dotyk. Oraz węch. Ucho ludzkie przetworzy najpiękniejszą ze sztuk – muzykę, a ciało doświadczy wibracji płynących z niskich częstotliwości.

Planujemy wykonać nasz rytuał w systemie kwadrofonicznym, w którym dźwięk docierał będzie do słuchaczy z każdej strony, wzmagając wrażenia bycia „w” zamiast bycia „obok”.

@Sitartronic @Dana Vynnytska

Fot. Anastasiia Zazuliak

Młodzi artyści tuż przed wyborem drogi życiowej. Muzyczno-ruchowa opowieść o procesie podejmowania decyzji

Natasza Sołtanowicz: reżyseria, choreografia, muzyka, Grzegorz Bieńko: muzyka i aranżacje, Joanna Kowalska: scenariusz, Damian Banasz: scenografia, teksty piosenek: kolektywnie

występują: Aleksandra Andrzejewska, Barbara Białkowska, Bartłomiej Jasiak, Adrianna Kwiatkowska, Martyna Majcher, Małgorzata Majda, Mateusz Misztal, Aleksandra Radzioch, Aleksandra Wojtas

produkcja PPA: Grażyna Górka

[…] Kiedy jest najlepsza pora na posadzenie drzewa? Dwadzieścia lat temu.[…]
A kiedy jest niewiele gorsza? Teraz.
„Listowieść” Richard Powers

Teraz? Poczekajmy jeszcze chwilę. Nie jesteśmy jeszcze gotowi. A kiedy będziemy? Czy rozpoznamy ten moment? Spektakl „Teraz?” to muzyczno-ruchowa opowieść o procesie podejmowania decyzji. Jakie trudności i przeszkody sprawiają, że nie możemy się zdecydować? Co nami kieruje w chwili wyboru? Rozum, Chaos, Lęk, Podniecenie, Odwaga, Wygoda, Ciekawość, Zagubienie, Wizja. Opowiemy o naszej perspektywie podejmowania decyzji. Pokażemy jak ważne i intensywne są emocje pojawiające się w tak trudnym momencie. Tylko jeden krok, a tak trudno go wykonać.

www.facebook.com/mamydyplom
@natasza.soltanowicz @ggosz_b @doomsdaydancing @olindziaa @na.na.ni.na @bartelelele @a_kwiatuszek @_toon_m @pani_sia @misztalmateusz @no.more.sleep @polisemia_ @studiummusicalowecapitol
#teatrpodnasypem

Obrzęd dziadów, zorganizowany z inicjatywy prezesa telewizji i księdza-egzorcysty, zakłóca pojawienie się ducha słynnej piosenkarki

tekst: Andrzej Skowron, muzyka: Łukasz Bzowski, współtwórczyni muzyki: Ewa Szlempo-Kruszyńska, choreografia: Mateusz Brenner, światło: Jakub Frączak, charakteryzacja: Anna Skowron, opracowanie graficzne: Kamila Widz, realizacja video: Przemysław Sitek

obsada: Klaudia Waszak, Andrzej Skowron, Jan Kowalewski, Anna Cielecka, Basia Białkowska, Daria Englot, Ewa Kowalska, Jagoda Latuszkiewicz, Maja Frejtag, Marika Klarman Gisman, Milena Libura, Natalia Minkina 

produkcja PPA: Grażyna Górka

Opowieść z kluczem, czyli podobieństwo do realnych postaci znanych każdemu, kto czyta, słucha i ogląda, zupełnie nieprzypadkowe. Niektórzy bohaterowie (chwilowo) nie są na medialnym świeczniku, ale w życiu, jak w sztuce: wszystko już było i będzie znowu, każdy come back jest możliwy.

Oto Prezes telewizji wraz z Księdzem-Guślarzem, któremu na sercu leży powrót Kościoła do chwały, potęgi i bogactwa, przygotowują nowe reality show. „Dziady 2023” będą realizowane w jednej z wiejskich, prawdziwie polskich kapliczek – niech się nowoczesna, miejska młodzież przekona, że prawdziwe czary-mary znajdą nie tylko na Netfliksie. Starodawny obrzęd zainstalowany w wyobraźni Polaków przez Mickiewicza i pokolenia polonistów ma być hitem telewizji, a okazuje się – niespodzianka! – katastrofą.

Do kaplicy na Podlasiu przybywa duch słynnej piosenkarki. Dobra wiadomość: oglądalność rośnie. Zła: artystka nie umarła i nie została przyzwana z zaświatów, a ze spaceru z psem, co wzbudza zrozumiały niepokój społeczny. Wydarzenia przyspieszają, coraz więcej ludzi chce na tamten świat i coraz więcej dusz chce wrócić na Ziemię.

Dla Prezesa to czas próby charakteru i kompetencji. Czy po raz kolejny oszuka los? Czy sprosta presji partyjnych przełożonych? Czy uratuje go Polska Madonna z piosenki?

@januszek123 @klaudia.waszak.1 @andrzejskowron95
#rodowitch

Zdjęcia: Katarzyna Pietruska

Jak brzmiałby polski hymn, napisany dzisiaj?

Srogo (destylat) – Łukasz Pawłowski / Michał Heluszka, kostiumy i scenografia: Maryna Wyszomirska

Artyści chcą zmierzyć się z tajemnicą Mazurka Dąbrowskiego, pieśnią, która – w nieco zmienionej formie – jest hymnem Polski. Słuchana i śpiewana przez kolejne pokolenia, stała się częścią naszego DNA.

A jak mógłby wyglądać nowoczesny hymn Polski? Co powinna zawierać nowa opowieść, pisana w wolnej Polsce, kraju bez pańszczyzny, z powszechnym prawem wyborczym, w kraju, w którym kobiety wykładają na uniwersytetach, są sędziami, lekarkami, astrofizyczkami?

– Jestem stary, jestem bardzo stary. 225 lat to szmat czasu. Kiedyś to by było raptem pięć i pół pokolenia, dziś to ponad jedenaście pokoleń. Świat przyspieszył, ja zostałem. A w dzisiejszym świecie – kto stoi, ten się cofa, więc jestem już mocno zacofany. Jestem tak bardzo zacofany, że ciągle mówię „tarabany” chociaż prawie nikt już nie wie, co to znaczy.

Nie bardzo rozumiem, co się dziś z Narodem dzieje. Kobiety walczą o swoje prawa, sodomici walczą o swoje prawa, osoby trans (kimkolwiek są oni/one?) też walczą o swoje prawa. Chłopstwo ma już swoje prawa, ateiści też. Nawet dzieci mają swoje prawa. Każdy teraz ma już swoje prawa albo ma prawo walczyć o swoje prawa. A czy oni chociaż szablą walczą i szablą odbierają?

Jestem Polakiem, chociaż urodziłem się za granicą, kiedy Polska nie istniała. Teraz istnieje, ja nic nie rozumiem i boli mnie to, i mam od tego depresję patriotyczną, i mam czkawkę, odbija mi się ciągle „odbierzemy, odbierzemy, odbierzemy”, a ja już chyba nie chcę nic nikomu odbierać, raczej chcę dawać, tylko nie bardzo wiem jak, nie wiem komu, i kompletnie nie mam pojęcia co.

Łukasz Pawłowski – aktor, dramatopisarz, reżyser, autor tekstów piosenek, poeta, nagradzany i wyróżniany za twórczość poetycką i role, laureat Grand Prix na XIII Ogólnopolskim Przeglądzie Monodramu Współczesnego.

Michał Heluszka – niezależny animator kultury, tekściarz i muzyk, zdobywca wielu nagród i wyróżnień w konkursach poetyckich, fotografuje też – na uroczystościach rodzinnych i artystycznie.

Muzyczny traktat o niedokańczaniu. Opowieść o trzech aktorkach, czekających na angaż

Aga Bogdan, Monika Dawidziuk, Magdalena Majtyka, Piotr Bartos

produkcja PPA: Grażyna Górka

Filozoficzny traktat o niedokańczaniu, czyli historia trzech aktorek z dyplomami, za to bez etatu, które nie pracują w swoim zawodzie i czekają na telefon od agenta z informacją o następnym castingu bądź terminach kolejnych dni zdjęciowych w serialu („bo miała być kontynuacja”).

W międzyczasie są matkami, studentkami, budowlańcami, masażystkami, bokserkami, praczkami, kucharkami.

Czy są szczęśliwe? Jest tyle do zrobienia, że nie ma kiedy o tym pomyśleć. Czy prokrastynują? A czyż nie na tym polega zbieranie sił przed eksplozją kreatywności?

Czekając na zawodowe spełnienie, jako Trzy Kropki tworzą autorskie przedstawienie „Albertem Będę Mapetem Podróży Kaśką Kropką”.

Głównym zadaniem aktorskim, jakie postawiły przed sobą Aga Bogdan, Monika Dawidziuk i Magdalena Majtyka, jest „stanąć w dobrym świetle” i „przejść ten casting”. Ich spektakl w spektaklu to miks konwencji teatralnych, filmowych i telewizyjnych ze śpiewaną prozą… bo czy nie łatwiej byłoby człowiekowi, gdyby mógł śpiewać życie?

@tmwfiliawroclaw @bogdan_aga @monika_dawidziuk.pe_elf  @majtykamagda  @3kropki2023

fot. Piotr Bartos