Pierwsza na świecie praca magisterska w formie rapu powstała w ubiegłym roku w krakowskiej Akademii Sztuk Teatralnych, a dotyczy biografii artystycznej Tomasza Kota ze szczególnym uwzględnieniem jego ról filmowych. Autorem pracy jest Olek Talkowski. Pisząc tekst, planował zaprezentowanie go na scenie, podczas koncertu z komisją i publicznością na widowni. Ze względu jednak na pandemiczny lockdown, dyplom absolwenta AST otrzymał przez internet. Występ we Wrocławiu będzie prawykonaniem dzieła.

Produkcja PPA: Grażyna Górka

Tomek Wódkiewicz-Horsy, Ewa Żurakowska

Nasza epoka, zdominowana przez media elektroniczne, zdaje się coraz mocniej zwracać ku duchowości i ku naturze. Spektakl jest współczesnym spojrzeniem na romantyczność jako trend w polskiej kulturze. Teksty z „Ballad i romansów” Mickiewicza uzupełni ekspresja „organiczna” (oddech, ruch), śpiew, onomatopeiczne melorecytacje i ludowe zaśpiewy, instrumenty dawne: drumla i gong, i muzyka elektroniczna. Z uwagi na rytualne i obrzędowe motywy romantyzmu, całość podana będzie w formie nawiązującej do ceremonii mszalnej.

Produkcja PPA: Grażyna Górka

Fot. Iwona Bandzarewicz, Augustyn Studio, Artistic Punks, Gabriela Ryskova, Grymuza

Koncept, reżyseria, choreografia: Dariusz Lewandowski, oprawa muzyczna: Tomasz Filipczak

Obsada: Kaja Mianowana, Izabela Bujniewicz, Karolina Nowakowska, Magdalena Rossowska, Urszula Rossowska, Mary Pawłowska, gitara solo: Piotr Aleksandrowicz

Produkcja PPA: Grażyna Górka

6 kobiet. Koncert – performance. Męska muzyka rockowa w ustach i ciałach kobiet. Współczesna Polka w Polsce i Polska w Polce. Nieustający ruch, abstrakt, słowo, krzyk, energia, wyzwolenie, skowyt, siła. Tu i teraz. Jazda!

Zespół DIC.ABC w składzie Weronika Kowalska i Ewa Rucińska: scenariusz, muzyka, reżyseria, światła
Ela Tolak: scenografia, kostiumy, charakteryzacja

Produkcja PPA: Grażyna Górka

W pogrążonym w chaosie i niepewności świecie, w którym to, co prywatne, nagminnie miesza się z tym, co publiczne, a każdy centymetr ciała obywatelek należy do państwa, kobiety buntują się i żądają publicznej debaty nie tylko o swoich organach, ale także o swoich emocjach.
Obywatelki mają dość oficjalnej narracji i domagają się miesięcznic, pomników, memoriałów (zarezerwowanych dotąd dla ofiar powstań, bitew czy narodowych katastrof) także dla serc, złamanych niejednokrotnie w równie dramatycznych i heroicznych okolicznościach.

Dla wszystkich przemęczonych oficjalnymi, narodowymi, polityczno-militarnymi dyskursami proponujemy alternatywną, skrajnie prywatną, karnawałową, współczesną martyrologię czyli „Gloria Amore Victis”!
„Gloria Amore Victis” to feministyczny stand- up muzyczny inspirowany tytułem ironicznej rzeźby Oskara Dawickiego, nawiązującej estetyką do poetyki typowych tablic pamiątkowych „ku czci” i pomników wojennych ofiar, a opiewającą „wszystkich nieszczęśliwie zakochanych”.DIC.ABC cytuje tę ironię – chcemy podjąć grę z narodową narracją patriotyczną i zaproponować alternatywną, komediową historię polskiej martyrologii, której pierwszym etapem jest miłosne rozstanie!

Czy wojna wokół ma jeszcze sens, gdy tobie nie chce się wstać z łóżka, bo rzucił/a cię dziewczyna/ chłopak?
Czy żołnierz w okopie może mieć doła?
Czy świat na skraju katastrofy może jeszcze iść na grupową terapię?
Czy osobista katastrofa może okazać się ostatnią szansą dla ludzkości?

facebook.com/DIC.ABC

Fot. Marek Zimakiewicz

Na podstawie dramatu „Mrówki” Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej

Scenariusz i reżyseria: Ada Tabisz, muzyka: Dominik Skwarek i Johannes Niehaus, teksty piosenek: Dominik Skwarek, scenografia i kostiumy: Magdalena Gładysiewicz i Mateusz Zilbert, choreografia: Agnieszka Klotzer, wykonanie makiet i lalek: Mateusz Zilbert, reżyseria świateł: Grzegorz Kołodziej, produkcja: Katarzyna Górska

Obsada: Julia Borkowska, Magdalena Gładysiewicz, Katarzyna Górska, Marcelina Kieres, Dominik Skwarek, Piotr Starczak, Mateusz Zilbert

Produkcja PPA: Grażyna Górka

W mrowisku władzę dzierżą doświadczone i cyniczne Mrówki-Robotnice. Działania, których się podejmują, realizowane są dla dobra mrowiska i w misji przetrwania gatunku. Wychowują przyszłe Mrówki-Księżniczki i Trutnie, których jedynym zadaniem będzie płodzenie i sprowadzanie na świat nowych Mrówek, które następnie „wykarmione” zostaną na kolejne pokolenia Robotnic, Opiekunek, Budowniczych, Żołnierzy oraz… kolejnych Księżniczek i Trutni.

Ich odpowiednikami w świecie ludzkim są matki i babki. Reprezentują mądrość i doświadczenie, do którego młodzi nie mają dostępu. Bazując na własnych doświadczeniach i poczuciu obowiązku odziedziczonym od swoich matek, pozbawione są złudzeń i sentymentów. Ich rola ma charakter misji, którą trzeba przyjąć z pokorą.

Mrówcze młode matki, byłe księżniczki, więzione są w lochach, tak aby ich widok nie straszył kolejnych pokoleń. Mężczyźni/trutnie to darmozjady, które po spełnieniu swojej „misji” usuwa się z mrowiska, podobnie jak mężczyzn, których wyklucza się z wychowywania potomstwa, bo „w tym okresie są tylko zawalidrogą”.

W ten przerysowany i nieco uproszczony sposób Maria Pawlikowska-Jasnorzewska w swoim dramacie „Mrówki” przedstawia nie tylko stereotypowy obraz rodziny, ale również niepokojącą wizję ograniczającego systemu totalitarnego, w której jednostka, pod pretekstem zapewnienia dobrobytu całemu społeczeństwu, pozbawiona jest prawa do samostanowienia. Hermetyczność mrowiska, brak kontaktu ze światem zewnętrznym, utrzymywanie wszystkich w ułudzie zwanej „jedyną słuszną prawdą” rodzi patologie, które konsekwentnie przekazywane są kolejnym pokoleniom.

Dobro dziecka jeszcze nienarodzonego przewyższa dobro matki, a prawdziwy obraz macierzyństwa ukrywany jest w „lochach nieznanego więzienia”. Skrzydła młodych Mrówek-Księżniczek stają się symbolem marzeń, młodości, urody i samorealizacji, czyli wszystkiego, czego muszą się wyrzec, albo czego raczej zostają pozbawione siłą, stając się matkami. W takim systemie macierzyństwo przestaje być aktem miłości i świadomym wyborem, a zamienia się w przymus i sposób kontroli jednostki.

Mój czy Twój wybór?

Fot. Rafał Wortolec

W spektaklu wykorzystano kostiumy damskie w ramach współpracy z projektantką Natalią Siebułą. 

Realizacja zespołowa powstała na bazie improwizacji, tworzenia dialogów z sytuacji scenicznych i wspólnego pisania na scenie. Reżysersko i koncepcyjnie poprowadziła: Magdalena Młynarczyk; spisał, stworzył słowa i napięcia: Miłosz Broniszewski; scenograficznie zaplanowała i ubrała: Nina Janiak: muzycznie zakomponowała: Adriana Paprocka; koordynacyjnie i promocyjnie działali: Julia Bochenek, Maciej Łabaz
Spotkanie współtworzą: Artur Kostrzyński – Maciej Łabaz, Alicja Hasek – Julia Bochenek, Ina Rau – Adriana Paprocka, Natalka Durczok – Nina Janiak, Tomek – Miłosz Broniszewski

Produkcja PPA: Grażyna Górka

Podobno we Wszechświecie wszystko jest połączone niewidoczną, nierozerwalną siecią. Drzewa w lesie wysyłają sobie wartości odżywcze poprzez korzenie, kiedy inne drzewo jest w potrzebie. Zwierzęta tworzą stada, by przetrwać i chronić siebie nawzajem.

Jeszcze nie widziałam ptaka, który wybierałby się w podróż za morze w pojedynkę.

Tak jakby wszystko, co istnieje, to MY.
MY składające się z indywidualnych, wyjątkowych JA.
MY, w którym istnieje Życie i Śmierć i Zgoda na jedno i drugie.
MY, w którym zawierają się wszystkie historie.
Wystarczy istnieć, by być MY.
Mam takie ciche, nieśmiałe marzenie, żeby moje JA i Twoje JA było częścią MY. Kimkolwiek jestem ja i kimkolwiek jesteś Ty.
Żeby każde JA zawierało się w istnieniu MY.
Chciałabym puścić to marzenie w świat. Bo chcę siebie puścić. Nie udowadniać, nie zasługiwać, nie dopasowywać się. Po prostu być.

Jak to czytasz, jak to czujesz, to…

Chodź, a pobędzieMY.
ZróbMY stado!
ZróbMY PLEMIĘ!
PokrzyczMY
PotańczMY
PośpiewajMY
PorozmawiajMY
UwolnijMY się!

Ina

Foto Karolina Kratochwil

Tekst Janusza Korczaka oraz fragmenty Tybetańskiej Księgi Umarłych, Egipskiej Księgi Umarłych, Kadyszu, Rigwedy, pieśni żałobnych ludu Zande (nagranie: Krzysztof Zygalski) i wykładu noblowskiego Olgi Tokarczuk

Scenariusz i reżyseria: Małgorzata Wojciechowska, muzyka i reżyseria, muzyka na żywo: Maciej Zakrzewski, scenografia: Iza Banaszek, reżyseria światła: Klaudia Kasperska, realizacja światła: Grzegorz Kołodziej, wizualizacje: Michał Jankowski

Występują: Małgorzata Wojciechowska i Maciej Zakrzewski oraz Aleksandra Andrzejewska (głos), Hubert Hebdzyński (głos)

Bunt i niezgoda, walka o siebie, walka z bóstwem, a jednocześnie przemożna potrzeba odnalezienia i nazwania Boga – mało znany tekst Janusza Korczaka staje się kanwą offowego spektaklu. Małgorzata Wojciechowska i Maciej Zakrzewski (aktorka i muzyk, zdobywcy Tukana Off na 38. PPA za spektakl o internetowym hejcie) chcą nieco „odczarować” Korczaka, pamiętanego głównie jako autora książek dla dzieci, pioniera nowoczesnego wychowania i ofiarę Holokaustu.

MODLITWY (tych, którzy się nie modlą) to opowieść o potrzebie znalezienia i nazwania Boga, o tęsknocie za hierofanią, o potrzebie uczestniczenia w rytuale, o poszukiwaniu Sensu, o daremnych próbach uporządkowanie swojego człowieczeństwa w kontekście bóstwa, siły wyższej, energii, przestrzeni… jakkolwiek to nazwiemy.
Jest też wielki bunt, niezgoda, walka z bóstwem, walka o siebie, zagubienie, desperacka próba zrozumienia, wyrzuty…

W tej dziwnej ceremonii będziemy szukać sacrum. Nie wiemy, gdzie je znajdziemy. Nie wiemy, CZY je znajdziemy.
To, co wiemy na pewno: naszym poszukiwaniom mocno towarzyszą słowa ECCE HOMO.

grafika: Iza Banaszek

Tekst: Leena Makoff, reżyseria: Agnieszka Małgowska, dramaturgia: Kolektyw: Zakład Pracy Zdalnej (Leena Makoff, Agnieszka Małgowska, Karolina Micuła), scenografia, kostiumy: Monika Skomra

Obsada: Karolina Micuła, Monika Rak, Kaja Janiszewska

Produkcja PPA: Grażyna Górka

Spektakl to swobodna wariacja scenariusza teatralnego Leeny Makoff. Jest opowieścią o zmierzchu patriarchatu, mierzeniem się z polskością w kampowej stylistyce i wyrazem sprzeciwu wobec nacjonalizującej się rzeczywistości.

„Polskie Halloween” artystycznie rozwija hasło, widniejące na jednym z kartonów niesionych podczas protestów Strajku Kobiet: „W Halloween przebiorę się za Polskę”. Jednocześnie odbija realną sytuację w Polsce 2015-2021 i przechwytuje polską tradycję dziadów, stając się „zamachem” na polskie wartości, zsyntetyzowanym obrazem polskich demonów, reprezentujących różne aspekty opresji społecznych.

Spektakl zaprojektowany jest jako kampowe misterium, rodzaj katharsis, rytualne uwolnienie z narodowego archetypu zarówno bohaterek, a może i publiczności. Ma nieść nadzieję na zmianę w duchu feministyczno-queerowej rewolucji. Zapowiada Nowy Początek.

Fot. Emilia Oksentowicz

Zdjęcia ze spektaklu: Tomasz Walków / Teatr Muzyczny Capitol

Twórczynie i twórcy: Anna Chorostecka, Ewa Dobrucka, Ula Kobiela, Natalia Dudziak, Andrzej Ogłoza, Dominik Smaruj, Ewelina Ciszewska

Produkcja PPA: Grażyna Górka

Na bazie tekstu Ignacego Karpowicza („Sońka”) studenci Akademii Sztuk Teatralnych we Wrocławiu w ramach koła naukowego stworzyli projekt, który ze względu na lockdown nigdy nie doczekał się premiery. Prócz najmłodszej w zespole Natalii Dudziak, która wykonuje muzykę na żywo, w obsadzie są młodzi aktorzy tuż po dyplomach. Opiekę artystyczną nad projektem sprawuje Ewelina Ciszewska, aktorka pantomimy, dziekan wydziału lalkarskiego wrocławskiej AST.

Nasza „Sońka” jest muzyczno-fizycznym studium kobiety w świecie mężczyzn i obserwacją, jak funkcjonuje człowiek w określonej społeczności-mniejszości.
Niestety, sytuacje opisane u Karpowicza są nam ostatnio coraz bliższe. To już nie tylko podlaskie legendy z czasów wojen światowych. To nasza rzeczywistość, wojny, które toczymy codziennie i pomimo których jest w nas dalej chęć życia i kochania.
Po swojemu.

facebook.com/sonkaast/
instagram.com/sonka_astwro/

Fot. materiały zespołu

Maciej Wojtyszko – tekst i reżyseria, Dawid Sulej Rudnicki – muzyka (aranżacje, kompozycje), Anna Maria Krysiak – choreografia, ruch sceniczny, Rafał Szumera – scenografia, kostiumy

Występuje Ewelina Cassette oraz muzycy: Dawid Sulej Rudnicki (fortepian, trąbka), Grzegorz Bąk (bas), Michał Peiker (perkusja)

Rzecz o dziwnych losach Europejczyków ostatnich dwóch stuleci, o uniwersalnych pragnieniach i o tym, co kryje się pod strasznym słowem „globalizacja”.

A przede wszystkim o miłości, której niestraszna odległość – ani w przestrzeni, ani nawet, jak może się okazać, w czasie.

Produkcja PPA: Grażyna Górka

Fot. Bartek Cieniawa