Brutalna i wzniosła zarazem opowieść o niezwykłym malarzu – geniuszu i mordercy, który malował filozoficzne, natchnione dzieła, a życie spędzał w rynsztoku – jak jego obrazy rozpięta jest między mrokiem a światłem.

Na spektakl są jeszcze bilety – można je kupić online lub w kasie Teatru Muzycznego Capitol.

Niezwykle bogaty malarsko, barwny, z asfaltową czernią w tle spektakl, rozsadzany dynamiką układów choreograficznych, precyzją kompozycji ruchu scenicznego, intensywnością wyrazistej mimiki, charakterystycznych póz, gestów i feerią dźwięków, muzyki kończy się Sądem Ostatecznym, podsumowaniem. Dla widza to dopiero początek na złapanie oddechu. Dla głębszej refleksji, szerszych przemyśleń. Dla przyjemności kontemplowania zjawiskowego piękna, mądrości, czaru tego tętniącego życiem obrazu natury ludzkiej, życia, twórczości, jej źródeł, inspiracji, kontekstów. Dla nadal tajemniczego artysty, MICHELANGELA CARAVAGGIA, którego ponadczasowe dzieło wydobyli z mroku blaskiem swojej maestrii Agata Duda-Gracz i artyści Kłajpedzkiego Teatru Dramatycznego.
(Ewa Bąk, Okiem widza)

Tu można obejrzeć rozmowę Agaty Dudy-Gracz  z Tomaszem Domagałą (dostęp bezpłatny po zalogowaniu) na festiwalu Boska Komedia

Fot. D. Matvejev

Art. Budyń (Jacek Szymkiewicz) – założyciel zespołu POGODNO i NOWA FALA POLSKIEGO DANSINGU, połowa duetu BABU KRÓL. Nagrał i wydał 18 płyt studyjnych. Tekściarz (m.in. Nosowska, Brodka, Krzysztof Zalewski, Reni Jusis, Natalia Nykiel ), multiinstumentalista, kompozytor, twórca muzyki do spektakli teatralnych i filmu, performer. Autor książki Grawer.
Lubi burze z piorunami, szybkie samochody, włoską kuchnie i podróże, interesuje się psychologią.

Chango to kwartet instrumentalny znany z występów na największych scenach w kraju i za granicą. Ich muzyka łączy elementy funku, jazzu, rocka i bluesa. Lata doświadczeń zdobytych w wielu zespołach (Łona Webber & The Pimps, Jan Gałach Band, Big Fat Mama) zaowocowały ich debiutanckim albumem pt. „MONO vs. STEREO” (2016). Występowali u boku Apostolisa Anthimosa (SBB) i Mikołaja Trzaski (Miłość, Łoskot, Shofar). Z Jackiem Szymkiewiczem współpracują od 2017 roku. W muzyce Chango słychać inspirację Jeffem Beckiem, Weather Report, Medeskim, czy Frankiem Zappą.

#ukrytedowiadomości to autorski projekt Jacka Szymkiewicza i szczecińskiego zespołu Chango w składzie: Borys Sawaszkiewicz – instrumenty klawiszowe, Szymon Drabkowski – gitara, Maciej Jakub Kałka – bas, Tomasz Nawrocki – perkusja.

Foto: materiały artystów

Produkcja: Michał Litwiniec, Filip Surowiak

Członkowie NAGO pochodzą z różnych planet, ale połączyła ich nagła, niespodziewana i tajemnicza siła. Od tej pory z wielką przyjemnością spotykają się, aby razem tworzyć, a sumę ich muzycznych pomysłów gatunkują jako indie/pop. Skład tworzą członkowie takich zespołów jak: Jamal, Chilli Crew, Pikes, czy Humble Buzz.

Chcą zaprezentować Wam coś, czego jeszcze nie słyszeliście, między innymi dlatego, że będzie to dopiero trzeci koncert zespołu…

Martyna Baranowska – wokal
Antoś Mąkosa – wokal
Tomasz Księżopolski – gitara
Mateusz Galecki – gitara, wokal
Michał Nowakowski – bębny, wokal
Kuba Wojciechowski – bas
Marcin Włodarczyk – klawisze

Producenci: Michał Litwiniec, Filip Surowiak

foto: Grzegorz Kubik

Udział Mariusza Wilczyńskiego w koncercie złożonym z utworów Bogdana Loebla i Tadeusza Nalepy nie jest przypadkiem. Przez ponad ćwierć wieku łączyła go z kompozytorem serdeczna przyjaźń, która rozpoczęła się od fascynacji Wilczyńskiego muzyką Breakoutu. Czyli – od piosenek Loebla i Nalepy.

W koncercie wezmą udział Maja Kleszcz –śpiew, Wojtek Krzak – gitary, Adam Skrzypek – kontrabas, Sebastian Skrzypek – perkusja, Michał Łuka – saksofon. Współpraca reżyserska – Cezi Studniak.

Decyzją Rady w II etapie wystąpią:

1. Małgorzata Apse, aktorka, absolwentka białostockiej filii Akademii Teatralnej, mieszka i pracuje w Rydze (Łotwa)
2. Michał Badeński, student Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie
3. Kuba Blokesz, wokalista, gitarzysta, twórca piosenek, Ślązak w Warszawie
4. Malwina Czekaj z Warszawy, absolwentka Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie, współtwórczyni grupy Analog Collective
5. Sylwia Gajdemska, aktorka, absolwentka łódzkiej Szkoły Filmowej
6. Gabriela Gola, studentka Akademii Sztuk Teatralnych we Wrocławiu
7. Martyna Guzy, licealistka z Chorzowa, związana z Kołem Naukowym Młodych Aktorów przy Teatrze Śląski
8. Jowita Kropiewnicka, aktorka związana z warszawskimi teatrami, białostoczanka
9. Julia Kuszkowska z Olsztyna, Studio Wokalne Tatiany Krakowskiej
10. Izabela Makiel, studentka wokalistyki estradowej w Akademii Muzycznej w Łodzi
11. Aleksandra Matlingiewicz, Rzeszów, absolwentka Akademii Sztuk Teatralnych we Wrocławiu
12. Jakub Mieszała, absolwent Akademii Sztuk Teatralnych we Wrocławiu, jeleniogórzanin
13. Julia Szewczyk, absolwentka Studium Musicalowego Capitol i Akademii Teatralnej w Warszawie
14. Anna Wardęska z Wrześni, Poznańska Szkoła Wokalna Muzofonia
15. Klaudia Waszak, aktorka Teatru Muzycznego Capitol we Wrocławiu
16. Lena Witkowska z Krakowa, RAYS i Teatr Barakah
17. Zespół Kołdra w składzie: Agnieszka Frączyk, Piotr Gil, Michał Małkowicz, Jakub Chrobak, Michał Olejnik – Wrocław

42. Przegląd Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu odbędzie się w dniach 18-27 marca 2022.

II Etap Konkursu będzie miał miejsce 19 marca na Dużej Scenie Teatru Muzycznego Capitol. Późnym wieczorem tego samego dnia dowiemy się, kogo Rada Artystyczna zakwalifikowała do Finału. Wszystkie uczestniczki i uczestnicy Finału otrzymują nagrodę w wysokości 3 tysięcy złotych.

Finał Konkursu, także w Capitolu, nastąpi w dniu 25 marca 2022 r. Jury w składzie: Magda Popławska, Agnieszka Smoczyńska, Agnieszka Szydłowska, Piotr Rogucki i Jerzy Satanowski, oceniać będzie wykonawczynie i wykonawców tego wieczoru i rozdzieli pomiędzy nich następujące nagrody:

• Grand Prix – statuetkę Tukana Złotego i 25 tysięcy złotych
• nagrodę Stowarzyszenia Autorów ZAiKS za najlepsze wykonanie piosenki polskiej – 10 tysięcy złotych
• nagrodę Polsko-Niemieckiego Towarzystwa Kulturalnego Polonica – 4 tysiące złotych wraz z zaproszeniem do udziału w kolejnej edycji festiwalu Rock & Chanson w Kolonii
• nagrodę Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu – sesja nagraniowa w Studiu Nagrań (w tym: nagranie, miks i mastering)

Dziennikarze obecni na Koncercie Finałowym przyznają statuetkę Tukana Dziennikarzy, publiczność – statuetkę Tukana Publiczności. Dziennikarze wrocławskiego Radia RAM przyznają też nagrodę Radia RAM im. Moniki Jaworskiej (statuetkę i Tour de RAM – udział lauretki/a w wybranych programach i podcastach).

Tekst: Elfriede Jelinek, reżyseria, przestrzeń sceniczna, kostiumy: Katarzyna Kalwat, muzyka: Wojtek Blecharz, tłumaczenie, libretto, dramaturgia: Monika Muskała, kierownictwo muzyczne: Andrzej Bauer, reżyseria światła: Paulina Góral, opieka artystyczna nad aktorskimi i muzycznymi improwizacjami: Andrzej Bauer, Wojtek Blecharz, Katarzyna Kalwat, przygotowanie wokalne: Aldona Krasucka, choreografia: Karolina Kraczkowska, asystentka scenografki: Anna Rogóż

Obsada: Adam Woronowicz, Magdalena Kuta, Lech Łotocki, Tomasz Tyndyk, Paweł Smagała, Justyna Wasilewska, Andrzej Bauer, Magdalena Bojanowicz, Mateusz Błaszczak, Marcin Zdunik

Produkcja PPA: Renata Majewska

Spektakl nie jest rekonstrukcją tego, co stało się 70 lat temu w Rechnitz. To próba zrozumienia mechanizmów działania zbiorowej pamięci. To także opowieść o najnowszej historii Europy i europejskiej tożsamości, której częścią jest doświadczenie wojny i Holokaustu.

Rechnitz to nieduża, zasobna miejscowość na pograniczu austriacko-węgierskim. Kiedyś był tu pałac, ale spłonął tuż po wojnie. W nocy z 23 na 24 marca 1945 r. – kilka miesięcy przed pożarem, który zaprószyli radzieccy żołnierze, a może ktoś ze wsi – na balu u hrabiny Margit von Batthyány z domu Thyssen-Bornemisza bawili się najważniejsi ludzie w okolicy: dowódcy Gestapo i SS, szef NSDPA, cywilni urzędnicy. Około północy wodzirej zaprosił do zabijania. Grobu stu osiemdziesięciu węgierskich Żydów, przymusowych robotników w majątku hrabiny, zamkniętych wcześniej w przypałacowej stodole, nigdy nie znaleziono.

Opowieść o krwawym balu Elfriede Jelinek rozpisała na głosy pięciu Posłańców, przedstawiających własne wersje wydarzeń, zgodnie z prologiem sztuki: Oto, jak kończy się świat. Oto, jak kończy się świat. Oto, jak kończy się świat. Nie z hukiem, lecz ze skomleniem. Historia zawsze tylko stroi swoje instrumenty, ale rzadko na nich gra. Ale dziś jest ten dzień, kiedy z nami zagra. Jesteśmy jej instrumentami. Jesteśmy teraz nastrojeni. Zestrajamy się z historią. Nasze zeznania powinny grać i powinny być ze sobą zgrane.

Wojtek Blecharz, kompozytor opery: – Aktor staje się muzykiem, śpiewakiem, beatboxerem, jego sposób podawania tekstu sprzężony jest z zespołem czterech wiolonczel, które śledzą narrację, akompaniują, ale mają też własną rolę do odegrania, bo symbolizują to, co ostało się z pałacowej orkiestry z czasów dawnej świetności, zmuszonej zabawiać zdegenerowaną arystokrację i nazistów.

Katarzyna Kalwat, reżyserka spektaklu: – Tekst Jelinek pokazuje, jak język uczestniczy w tuszowaniu, przekłamywaniu, rozmywaniu winy. Jak broni się przed prawdą i gładko radzi sobie z mówieniem o moralnych ekscesach, zbrodniach, ludobójstwie.

Na miejscu zbrodni w Rechnitz postawiono krzyż, ale nie przetrwał. Teraz przy ruinach stodoły stoi niepozorny obelisk. Sprawcy masakry dzięki pieniądzom rodziny Batthyány urządzili się w dalekich krajach, a sama hrabina osiadła w Szwajcarii, wiodąc bajkowe życie hodowczyni koni wyścigowych. Po jej śmierci w 1989 r., wśród pamiątek zachowało się jej zdjęcie z królową Elżbietą II. Odbiera jakąś nagrodę, ale się nie uśmiecha.

Fot. Marcin Oliva Soto

Reżyseria, scenariusz, scenografia: Martyna Majewska, kostiumy, scenografia: Krystian Szymczak, muzyka, kierownictwo muzyczne: Dawid Majewski, choreografia, ruch sceniczny: Madlen Revlon, wideo: Michał Mierzejewski, reżyseria światła: Jakub Jan Frączek, asystentka reżysera: Patrycja Wróbel, asystent kostiumografa: Artur Mazur

Obsada: Justyna Antoniak, Paulina Gałązka, Kaja Janiszewska, Kasia Moś, Madlen Revlon, Ewa Szlempo-Kruszyńska, Magda Umer, Marta Ziółek, Maciej Musiałowski, Bartosz Porczyk, Cezary Studniak, Michał Szpak
oraz Akademicki Chór Politechniki Wrocławskiej (przygotowanie chóru: Małgorzata Sapiecha-Muzioł), studenci Akademii Sztuk Teatralnych i Studium Musicalowego Capitol

Muzycy: 
Łukasz Sobolak (perkusja), Łukasz Sztaba (instr. klawiszowe), Hubert Radoszko (gitary), Grzegorz Piasecki (kontrabas, gitara basowa), Łukasz Palkiewicz aka _Szatt_ (synth, dj, loopy), Gosia Musidlak (I skrzypce), Małgorzata Lendvai (II skrzypce), Katarzyna Płachta-Styrna (altówka), Emilia Danilecka (wiolonczela), Łukasz Zgoda (saksofony), Adam Bławicki (saksofony), Jan Chojnacki (trąbka), Szymon Rybitw (puzon), Mateusz Feliński (waltornia)

Produkcja PPA: Karolina Gonera

W poszukiwaniu atmosfery i siły wspólnotowego przeżycia duchowego, uniesienia, mitycznego katharsis, twórczynie i twórcy zapraszają na koncert-rytuał, w którym oddadzą cześć Sztuce.

Ów rytuał, inspirowany pieśniami, praktykami i dogmatami wielu wyznań, filozofii i tradycji duchowych, będzie składał się z największych przebojów PPA, współczesnych hitów hip-hopu i disco polo w zaskakujących aranżacjach i interpretacjach.

W efektownej realizacji solistkom i solistom będzie towarzyszył chór, wielu statystów oraz rozbudowana orkiestra.

– Sztuka jest zjawiskiem nadprzyrodzonym, metafizycznym, „szóstą największa religią świata” – deklaruje autorka scenariusza i reżyserka, Martyna Majewska. – Szukamy obrazów sztuki przyszłości i piękna wspólnoty, bez agitacji, bez konieczności komentowania, ale dla święta przebywania na scenie. Szukamy międzypokoleniowego, różnorodnego, kontrastowego, zaskakującego zestawieniami języka sztuki. Szukamy abstrakcji, bo chyba tylko ona działa ponad podziałami.

Dziękujemy Akademii Sztuk Teatralnych we Wrocławiu za życzliwą współpracę i użyczenie sali prób.

Część I: Finalistki i Finaliści Konkursu Aktorskiej Interpretacji Piosenki
ok. 120 min

Reżyseria: Jerzy Jan Połoński, aranżacje, kierownictwo muzyczne: Dawid Sulej Rudnicki, scenografia: Damian Styrna, projekcje: Eliasz Styrna

Muzycy: Dawid Sulej Rudnicki (piano), Michał Peiker (perkusja), Grzegorz Bąk (bass), Krzysztof Bolek (gitary)

Finalistki i finaliści:

Malwina Czekaj – Analog Collective (akompaniament: Michał Lazar – gitara)
W II etapie KAIP zaśpiewała dwie piosenki: Alabama (Mariusz Obijalski, Wojciech Kościelniak), Ołowiany żołnierzyk (Edward Żuk, Jan Gwóźdź)

Martyna Guzy – Chorzów (akompaniament: Mateusz Ślosorz – fortepian)
Zaśpiewała dwie piosenki: Idzie niedźwiedź (Sutari – Zosia Barańska, Kasia Kapela, Basia Songin / tekst tradycyjny), Uśmiechnij się, Polsko (Mateusz Ślosorz / Agnieszka Osiecka)

Aleksandra Matlingiewicz – Absolwentka AST we Wrocławiu (akompaniament: Jacek Sotomski – gitara, elektronika)
Zaśpiewała trzy piosenki: Bieda (Jacek Sotomski / Katarzyna Szyngiera), Plamy na Słońcu (Kazik), Radość o poranku (Juliusz Loranc / Jonasz Kofta)

Jakub Mieszała – Teatr Odnaleziony (akompaniament: Piotr Michalczuk – śpiew, fortepian, elektronika)
Zaśpiewał dwie piosenki: Dobra książka (Tim Minchin, tłum. Piotr Michalczuk, Anna Wieczorek), Legenda o martwym żołnierzu (Kurt Weill / Bertolt Brecht, tłum. Robert Stiller)

Julia Szewczyk – absolwentka Akademii Teatralnej w Warszawie
Zaśpiewała dwie piosenki: Tylko lub mnie (Grzegorz Rdzak / Julia Szewczyk), Nic nie może wiecznie trwać (Romuald Lipko / Andrzej Mogielnicki)

Klaudia Waszak – Teatr Muzyczny Capitol we Wrocławiu
Zaśpiewała trzy piosenki: Paranoja jest goła (muz. Marek Jackowski, ar. Bogdan Skiedrzyński, sł. Olga Jackowska), Ą Ę (Weber, ar. Albert Pyśk / Łona, Adam Zieliński), Polska Madonna (Andrzej Sikorowski, ar. Adrian Kąca / Agnieszka Osiecka)

Lena Witkowska – Teatr Barakah w Krakowie (akompaniament: gitara; Piotr Korzeniak – gitara basowa; Piotr Śnieguła – klarnet basowy, gitara elektryczna; Mikołaj Rodzaj – perkusja)
 Zaśpiewała dwie piosenki: Piosenka psychoanalityczna (Lena Witkowska), No klaszcz (Tom Waits)

Jury w składzie: Magda Popławska, Agnieszka Smoczyńska, Agnieszka Szydłowska, Piotr Rogucki i Jerzy Satanowski, oceniać będzie wykonawczynie i wykonawców tego wieczoru i rozdzieli pomiędzy nich następujące nagrody:

• Grand Prix – statuetkę Tukana Złotego i 25 tysięcy złotych
• nagrodę Stowarzyszenia Autorów ZAiKS za najlepsze wykonanie piosenki polskiej – 10 tysięcy złotych
• nagrodę Polsko-Niemieckiego Towarzystwa Kulturalnego Polonica – 4 tysiące złotych wraz z zaproszeniem do udziału w kolejnej edycji festiwalu Rock & Chanson w Kolonii
• nagrodę Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu – sesja nagraniowa w Studiu Nagrań (w tym: nagranie, miks i mastering)

Dziennikarze obecni na Koncercie Finałowym przyznają statuetkę Tukana Dziennikarzy, publiczność – statuetkę Tukana Publiczności. Dziennikarze wrocławskiego Radia RAM przyznają też nagrodę Radia RAM im. Moniki Jaworskiej (statuetkę i Tour de RAM – udział lauretki/a w wybranych programach i podcastach).

Część II: Donosy rzeczywistości
ok. 70 min

Tekst: Miron Białoszewski, scenariusz i reżyseria: Jerzy Jan Połoński, muzyka, kierownictwo muzyczne: Mateusz Pospieszalski, scenografia: Damian Styrna, projekcje: Eliasz Styrna, kostiumy: Magdalena Nikiel

Obsada
Miron: Błażej Wójcik
Goście z głowy: Jan Peszek, Renia Gosławska, Karolina Czarnecka, Jan Jakub Monowid, Ralph Kaminski, Mateusz Pospieszalski, Król
Goście z rzeczywistości: Cezary Jabłoński, Karolina Biedroń, Antonia Federowicz, Kornel Sadowski, Katarzyna Domalewska, Barbara Pospieszalska

Muzycy
Mateusz Pospieszalski (saksofon), Piotr Wróbel (suzafon, tuba), Grzegorz Pałka (puzon), Bartek Łupiński (puzon), Piotr Chęcki (saksofon tenorowy), Oskar Torok (trąbka), Marek Pospieszalski (saksofon tenorowy), Grzegorz Tarwid (instrumenty klawiszowe), Michał Bryndal (perkusja), Tomek Dąbrowski (trąbka)

Miron Białoszewski był poetą wyjątkowym i wymykającym się wszelkim schematom, głównym przedstawiciela nurtu poezji lingwistycznej, wybitnym prozaikiem i dramaturgiem. Rok 2022 jest rokiem 100. rocznicy urodzin poety.

W twórczości Białoszewskiego słychać muzykę, rytm i frazę. Ma się wrażenie, że komponując słowa układał z nich melodię, a w ich wieloznacznościach ukrywał cały świat. Nie ma jednak wielu piosenek opartych na jego tekstach. Nie można tu oczywiście zapominać o „Karuzeli z Madonnami” z muzyką Zygmunta Koniecznego czy też wybitnym „Pamiętniku z powstania warszawskiego” z muzyką Mateusza Pospieszalskiego, ale twórczość Mirona Białoszewskiego zasługuje na dużo większe utrwalenie w świadomości muzycznej – mówi Jerzy Jan Połoński, autor scenariusza i reżyser.

Produkcja Koncertu Finałowego i Konkursu Aktorskiej Interpretacji Piosenki: Agnieszka Kozak
Asystent reżysera: Filip Zaszewski
Inspicjentka: Magdalena Morawiak
Sekretarzyni Jury: Emilia Militowska
Asystentka produkcji: Marta Leśniak

Ava Carrère – śpiew, instrumenty perkusyjne, Ismael Colombani – śpiew, instrumenty strunowe, Emilie Alenda – fagot, Nilo Moreira – perkusja

Produkcja PPA: Agnieszka Imiela-Sikora

Zespół nominalnie belgijski (bo powstał w Brukseli i tam ma swoją bazę), ale faktycznie międzynarodowy i bardziej wielokulturowy, niż wynika to z obywatelstw jego członków.

Ava Carrère, która śpiewa i gra instrumentach perkusyjnych, ma korzenie francusko-amerykańskie, dzieciństwo i młodość spędziła podróżując po południu Europy, a artystyczne szlify zdobywała w alternatywnych klubach Berlina. Ismaël Colombani – wokalista i gitarzysta, eksperymentujący z egzotycznymi instrumentami strunowymi – jest w połowie Korsykaninem, a w połowie francuskojęzycznym Belgiem. Émilie Alenda (gra na fagocie i instrumentach klawiszowych) pochodzi z Francji, a perkusjonista Nilo Moreira Lima – z Brazylii.

Jest w ich piosenkach wszystko, czego dusza miłośnika tzw. muzyki świata może zapragnąć: kreolska maloya, karaibskie calypso, brazylijska bossa nova, greckie rebetiko, francuska chanson. Melanż atrakcyjny i beztroski, a przecież to dopiero początek. Bo jest jeszcze w muzyce Mądrych Jak Dzikusy element dobrze nam znanego, brechtowsko-weillowskiego kabaretu, są punkowe manifesty i poetyckie prowokacje. I jest kolorowa maskarada, za którą kryje się troska o świat i jego nieszczęsnych mieszkańców.

Official Web: https://sagescommedessauvages.org
Facebook: https://www.facebook.com/sagesCommeDesSauvages
Instagram: https://www.instagram.com/sages.comme.des.sauvages/?hl=fr
Youtube: https://www.youtube.com/channel/UCSxv2wUIlt1BmFCf4-dNZQw

#sagescommedessauvages

Występują: Jan Emil Młynarski – śpiew, bandżola, Anna Bojara – piła, Julia Daniluk – gitara

Podhale ma Sabałę, Warszawa ma Grzesiuka.

Gdyby Stanisław Grzesiuk (1918-1963) nie przeżył wojny – i nie nagrał kilkudziesięciu starych, warszawskich piosenek oraz kilku monologów i osobistych opowieści (o napisaniu kilku autobiograficznych książek nie wspominając) – pozostałaby pustka, kaskada pytań bez odpowiedzi, wyrwa nie do zasypania. Nikt nie miałby się już od kogo nauczyć melodii czerniakowskiej gwary.

Lider Warszawskiego Comba Tanecznego, śpiewając Grzesiuka, oddaje hołd kulturowemu dziedzictwu stolicy Polski: nie oficjalnemu, biało-czerwonemu, udręczonemu i uświęconemu, a temu, które powstało i przetrwało na ulicach, gdzie oczy trzeba mieć z tyłu głowy, w suterenach i na poddaszach przepełnionych kamienic.

Młynarski nie imituje – któżby chciał i śmiał? – słynnego sznaps-barytonu. Opowiada o życiu Grzesiuka, czyta listy od słuchaczy Polskiego Radia, jakie przychodziły do autora „Boso, ale w ostrogach”, gdy w latach 50. prowadził autorską audycję.
A gdy śpiewa, akompaniuje sobie na oryginalnym „drewnie”, odrestaurowanej bandżoli Pana Staśka z Myszką Miki na skórzanej membranie.

#młynarskigragrzesiuka

Fot. Kobas Laksa