Bilety do kupienia w kasie Teatru Muzycznego Capitol i online: 

W Klubie wystąpią:

18 marca, godz. 21.30  KUMBIA MAĆ / DJ ENDLESS

19 marca, godz. 21.00 PIOTR BARTYŚ WITH A LITTLE HELP OF A FRIEND  

20 marca, godz. 22.00 NAGO / DJ MARGARET TOUCHER

21 marca, godz. 21.00 DJ SIWY

22 marca, godz. 22.30 KIRSZENBAUM / DJ KISLOTY

23 marca, godz. 22.30 ODPOCZNO / DJ BALKAN VALKAN

24 marca, godz. 22.00 ART. BUDYŃ & CHANGO / DJ DOTYK DŹWIĘKIEM

25 marca, godz. 21.00 DJ RYAN R 

26 marca, godz. 21.00 DJ FILIP NA BOSAKA 

27 marca, godz. 21.00 DJ DEJOT

Fot. Budyń / materiały zespołu

Art. Budyń (Jacek Szymkiewicz) – założyciel zespołu POGODNO i NOWA FALA POLSKIEGO DANSINGU, połowa duetu BABU KRÓL. Nagrał i wydał 18 płyt studyjnych. Tekściarz (m.in. Nosowska, Brodka, Krzysztof Zalewski, Reni Jusis, Natalia Nykiel ), multiinstumentalista, kompozytor, twórca muzyki do spektakli teatralnych i filmu, performer. Autor książki Grawer.
Lubi burze z piorunami, szybkie samochody, włoską kuchnie i podróże, interesuje się psychologią.

Chango to kwartet instrumentalny znany z występów na największych scenach w kraju i za granicą. Ich muzyka łączy elementy funku, jazzu, rocka i bluesa. Lata doświadczeń zdobytych w wielu zespołach (Łona Webber & The Pimps, Jan Gałach Band, Big Fat Mama) zaowocowały ich debiutanckim albumem pt. „MONO vs. STEREO” (2016). Występowali u boku Apostolisa Anthimosa (SBB) i Mikołaja Trzaski (Miłość, Łoskot, Shofar). Z Jackiem Szymkiewiczem współpracują od 2017 roku. W muzyce Chango słychać inspirację Jeffem Beckiem, Weather Report, Medeskim, czy Frankiem Zappą.

#ukrytedowiadomości to autorski projekt Jacka Szymkiewicza i szczecińskiego zespołu Chango w składzie: Borys Sawaszkiewicz – instrumenty klawiszowe, Szymon Drabkowski – gitara, Maciej Jakub Kałka – bas, Tomasz Nawrocki – perkusja.

Foto: materiały artystów

Produkcja: Michał Litwiniec, Filip Surowiak

Członkowie NAGO pochodzą z różnych planet, ale połączyła ich nagła, niespodziewana i tajemnicza siła. Od tej pory z wielką przyjemnością spotykają się, aby razem tworzyć, a sumę ich muzycznych pomysłów gatunkują jako indie/pop. Skład tworzą członkowie takich zespołów jak: Jamal, Chilli Crew, Pikes, czy Humble Buzz.

Chcą zaprezentować Wam coś, czego jeszcze nie słyszeliście, między innymi dlatego, że będzie to dopiero trzeci koncert zespołu…

Martyna Baranowska – wokal
Antoś Mąkosa – wokal
Tomasz Księżopolski – gitara
Mateusz Galecki – gitara, wokal
Michał Nowakowski – bębny, wokal
Kuba Wojciechowski – bas
Marcin Włodarczyk – klawisze

Producenci: Michał Litwiniec, Filip Surowiak

foto: Grzegorz Kubik

„W tym szaleństwie jest metoda” (JazzPress)
„Przykład totalnej fuzji” (Polityka)
„Podsumowanie rewolucji w polskim folku” (Gazeta Wyborcza)

Odpoczno tworzą artyści wywodzący się z różnych muzycznych światów: od folku, przez jazz i free improvisation po rockową alternatywę i elektroniczną muzykę klubową. Połączyła ich fascynacja muzyką z okolic Opoczna, w XVI wieku miasta królewskiego w Koronie Królestwa Polskiego, obecnie siedziby gminy miejsko-wiejskiej w woj. łódzkim, położonego nad rzeką Drzewiczką na krańcu Wyżyny Przedborskiej. Cel spotkania był jasno określony: stworzyć syntezę tradycji z dźwiękami świata współczesnego.

Śpiewa Joanna Szczęsnowicz, na skrzypcach gra Marcin Lorenc, uczeń łęczyckiego mistrza oberków Tadeusza Kubiaka; Piotr Gwadera z zespołu L.Stadt z finezją wykorzystuje dżaz, czyli prymitywny zestaw perkusyjny złożony jedynie z werbla, talerza i basowego bębna (centrali), a Marek Kądziela ogrywa na gitarze elektrycznej ludowe tematy (których podobno jako dziecko nie cierpiał) i wyciska ze wzmacniacza więcej niż dała fabryka.

Zobacz fanpage Odpoczna na FB

foto: Grzegorz Wijata

Produkcja PPA: Michał Litwiniec, Filip Surowiak

Cokolwiek by się działo, piosenka, tequila i taniec są dobre na wszystko. Jak wiadomo, Europejczycy spomiędzy Odry i Buga mają w tej sprawie zdanie podobne do mieszkańców Ameryki Południowej, z tą różnicą, że u nas wódka z kaktusa ustępuje popularnością wódce z ziemniaka. Pozostałe różnice, w tym kulturowe, w gruncie rzeczy są iluzoryczne.

Kumbia Mać to dziesięć osób z pięciu różnych krajów: z Chile, Polski, Hiszpanii, Francji, a ostatnio również z Kuby. Międzynarodowy kolektyw śpiewaczo-instrumentalno-taneczny, z naciskiem na to ostatnie, bo chodzi o zdrową rekreację z udziałem publiczności, istnieje od 2015 roku.

Tworzą go przyjaciele, którzy wspólnie grają cumbię – muzykę powstałą w rejonie karaibskiego wybrzeża Kolumbii z muzycznego i kulturowego połączenia rdzennych mieszkańców, przywiezionych z Afryki niewolników oraz Hiszpanów podczas epoki kolonialnej.

Kumbia Mać pierwszy koncert zagrała w Księgarni Hiszpańskiej Elite we Wrocławiu, ale jej specjalnością są występy w plenerze oraz lokalach z dużym i możliwie trwałym parkietem. Zespół dobrze znają bywalcy Casa de la Musica, Mleczarni, Kalaczakry, Starego Klasztoru, Zaklętych Rewirów i Firleja, warszawskiego Dzika oraz łódzkiego Niebostanu.

Słowem: jak świat długi i szeroki, a będzie jeszcze weselej!

produkcja PPA: Michał Litwiniec, Filip Surowiak

Kirszenbaum jest jak Wyspiański na mefedronie. Krakowski duet ożywia postfolkowe zgliszcza, wyznacza im świeże kierunki i wrzuca prosto na loopery, ze słowiańskim przytupem zderzając Toma Waitsa i Junip. Emil Zola (ten od „J’accuse…!”) krzyczy na klezmerów, Henry Miller (ten od „Zwrotnika Raka”) tańczy z Muminkami, a efektem jest melancholijna intertekstualna karuzela.

Wspólne przedsięwzięcie Kacpra Szpyrki (filozofa, księgarza i skrzypka) oraz Jakuba Wiśniewskiego (anglisty, muzyka i techwritera) opiera swój eklektyczny styl na bliskiej współpracy gitar, post-rockowych skrzypiec i generowanych na żywo zapętleń.

Wszystko to składa się na współczesną i bardzo specyficzną interpretację słowiańskich, klezmerskich i anglosaskich folków, podlaną dynamicznym, szepcząco-krzyczącym duetem wokalnym. Wprawne ucho wychwyci wpływy takich artystów jak Fink, Andrew Bird, Warren Ellis, późny Tom Waits czy wczesny Nick Cave; wprawne oko dostrzeże zabawę mniej lub bardziej klasycznymi pozycjami kina niemego, wczesnego kina science fiction i innych, a wprawny czytelnik dopatrzy się intertekstualnej żonglerki nawiązaniami literackimi, od Alberta Camusa i Franza Kafki, przez Tove Jansson i Gombrowicza, po Terry’ego Pratchetta, którego Świat Dysku nie takie rzeczy oglądał i tolerował.

Fot. Dorota Grzegorczyk, Maciej Talar

produkcja PPA: Michał Litwiniec, Filip Surowiak