W tym roku do nagród OFF pretenduje sześć spektakli: „Najczęściej zadawane pytania. Rewia Drag Queen”, Novy Ruch Teatr, reż. Piotr Soroka, „Bronisław Piłsudski Was Here. Musical na wałki”, Fundacja Pomysłodalnia, „Kwadrat”, reż. Ewa Kaim, „Mury krzyczą albo Uliczna śpiewka”, reż. Magda Drab, „Śmierć Człowieka-Wiewiórki”, reż. Robert Traczyk, „Biała szmata”, reż. Magdalena Nykiel.

Statuetkę Tukana OFF i 10 tysięcy złotych otrzymają realizatorzy spektaklu wskazanego przez jury, w którego skład wchodzą:

Agata Saraczyńska
Dziennikarka, historyczka sztuki, przez wiele lat związana z „Gazetą Wyborczą”, recenzentka życia kulturalnego Wrocławia i nie tylko, pasjonatka dizajnu oraz sztuki ogrodów.

Grzegorz Laszuk
Projektant, animator sceny alternatywnej, reżyser, lider legendarnej grupy parateatralnej Komuna/Warszawa, autor plakatów sztuk wystawianych przez Teatr Rozmaitości i identyfikacji wizualnej TR Warszawa.

Tomasz Leszczyński
Aktor, wokalista, tancerz, kompozytor, aranżer. Od 2004 roku aktor Teatru Muzycznego Capitol we Wrocławiu. Finalista PPA 2005. Poza intensywną pracą w teatrze zajmuje się również komponowaniem muzyki teatralnej.

Filip Zawada
Muzyk, poeta, pisarz, fotograf, performer, reżyser i aktor. Grał m.in. w zespołach AGD, Pustki i Indigo Tree. Kompozytor muzyki filmowej i teatralnej, współpracował z Przemysławem Wojcieszkiem, Bodo Koxem, Pawłem Palcatem.

Statuetkę Tukana Publiczności OFF wybiera publiczność spektakli offowych drogą tajnego głosowania.

spektakl Teatru Novy Ruch / scenariusz: Agnieszka Charkot, reżyseria: Piotr Soroka, choreografia: Agnieszka Dziewa, kostiumy: Adam Królikowski, muzyka: Szymon Tomczyk, reżyseria światła: Grzegorz Hexel, asystentka reżysera Patrycja Wróbel
obsada: Twoja Stara, Savannah Crystal, Sir Johnny d’Arc, Eloy Moreno Gallego
muzycy: Przemysław Barski, Dawid Pawlukanis, Szymon Tomczyk

produkcja PPA: Joanna Zabuska

Novy Ruch Teatr to jeden z najmłodszych teatrów na wrocławskiej mapie kulturalnej.

Niezależny, nierepertuarowy teatr powstał z potrzeby mówienia o sprawach ważnych i mniej ważnych. Novy jest chęcią zmierzenia się z własną wizją na teatr, jest polem do nieograniczonego eksperymentu i miejscem spotkania z widzem – drugim człowiekiem.

Twórcy i zespół Novego poszukują w różnych formach ruchowej ekspresji – od pantomimy po taniec. Ruch jako podstawowy środek ekspresji traktowany jest bardzo szeroko, ale jego głównym zadaniem i celem jest i będzie narracja i silne zakorzenienie emocjonalne.

Novy zadebiutował w styczniu 2015 roku premierą „Macht mir Spaß”, przedstawienie pokazywane było m.in. w: Warszawie, Krakowie, Łodzi, Bytomiu i Wrocławiu. W maju reprezentował Wrocław podczas Tygodnia Kultury Polskiej w ramach Expo 2015 w Mediolanie z miniaturą „Say Hello!”. W grudniu odbyła się premiera przedstawienia  2015 „Spirit” w ramach programu mikroGranty ESK Wrocław 2016.

Na początku 2016 roku Novy Ruch Teatr został nominowany do nagrody EMOCJI 2016, którą przyznaje Radio Wrocław Kultura za Debiut Roku oraz do nagrody WARTO 2016, którą przyznaje Gazeta Wyborcza Wrocław. Novy znalazł się również w plebiscycie 30 Kreatywnych Wrocławia, który organizuje portal Wroclaw.pl.

fot. Tomasz Walków / PPA

reżyseria: Ewa Kaim
dramaturgia: Ewa Kaim i Radosław Maciąg
kierownictwo muzyczne i aranżacje: Dawid Sulej Rudnicki/Łukasz Bzowski
scenografia: Mirek Kaczmarek
występują: Stanisław Linowski, Łukasz Szczepanowski, muzycy:  Łukasz Bzowski – piano, Grzegorz Bąk – gitara basowa, Michał Peiker – perkusja, Magdalena Ksiądzyna – skrzypce, Krystyna Wasik – skrzypce, Małgorzata Szczepanowska – altówka, Zuzanna Siepietowska – wiolonczela

produkcja PPA: Joanna Zabuska

Dwóch młodych aktorów krakowskiego Starego Teatru – Stanisław Linowski i Łukasz Szczepanowski – w nieokreślonej, ale zamkniętej przestrzeni.

Dwóch chłopców, skazanych na siebie nawzajem. Co dzieje się z ludźmi w miejscu, z którego nie ma wyjścia? Odarta z konkretu relacja, której tłem staje się niezrozumiała wojna, konfrontacja problemów młodych ludzi z bezpiecznej i sytej Europy z tymi, których codzienność doświadcza znacznie srożej.

Narracją spektaklu są piosenki z repertuaru Grubsona, Króla,  Nosowskiej, Fisza, Waglewskiego i innych współczesnych polskich twórców.

Dyskomfort dzielenia ciasnej przestrzeni, potęgowany presją napierającego zewsząd zagrożenia nie pozostaje bez wpływu na psychiczną kondycję bohaterów. Ich język się zmienia – rozmowy toczą się tu półsłówkami, za pomocą gestów i spojrzeń. Słowa, które zatraciły pierwotną funkcję, powracają tylko w piosenkach, przewijających się pomiędzy przyjaciółmi jak klisze z minionego życia. Muzyka staje się sposobem na wyrażanie emocji i uczuć, chroni umysł przed ostatecznym rozpadem, spaja fragmenty połamanego obrazu świata. Pozwala zapomnieć, że bezpieczne schronienie mimowolnie stało się celą, a człowiek, który do niedawna był sprzymierzeńcem, stopniowo przeradza się w konkurenta o gasnące zasoby.

Czy muzyka może ocalić nas przed nami samymi?

scenariusz: Magdalena Drab, Albert Pyśk, reżyseria: Magdalena Drab, muzyka: Albert Pyśk
występują: Rafał Derkacz, Albert Pyśk

produkcja PPA: Joanna Zabuska

„O mur rozbił się niejeden spór, o mur rozbiła się niejedna głowa i tylko mur stoi”, stając się pretekstem do stworzenia muzycznego spektaklu.

Zebrane przez realizatorów napisy pozostawione na różnych murach dały początek fabule, budując piosenki i przemawiając w imieniu anonimowych wandali, ulicznych mniej lub bardziej utalentowanych poetów, dając obraz ich pragnień, dramatów czy poczucia humoru.

Spektakl to obraz naszych czasów, ale też uparcie powracających obsesji ludzkości.
Co mówi o nas współczesne Lascaux, które mijamy codziennie? Jaką piosenkę nuci dzisiejsza ulica?

Nie jesteśmy formalnym zespołem, raczej grupą znajomych, którzy poczuli potrzebę stworzenia czegoś razem, powiedzenia o ważnych dla nas sprawach poprzez muzykę. Spotkaliśmy się w 2017 roku w Teatrze im. Modrzejewskiej w Legnicy, gdzie graliśmy wspólnie w spektaklach, i tak zaczęła się nasza wspólna przygoda. Wiele pomysłów, dyskusji i rozmów, zaowocowało powstaniem koncepcji na spektakl Mury krzyczą albo uliczna śpiewka. Scenariusz spektaklu inspirowany jest tekstami z ulicznych murów, które są materialną emanacją skrajnych ludzkich uczuć. Napisy te, często dowcipne, zaskakujące, błyskotliwe, znane mieszkańcom i wzbudzające skrajne emocje, stały się bazą piosenek oraz inspiracją do zbudowania kształtu fabularnego scenariusza.

Magdalena Drab 
absolwentka Wydziału Aktorskiego PWSFTviT im. L. Schillera w Łodzi, obecnie doktorantka. Na co dzień związana z Teatrem im. H. Modrzejewskiej w Legnicy. Jest również jedną ze współzałożycielek Teatru Zamiast w Łodzi. Autorka wielu sztuk teatralnych i reżyserka spektakli w całej Polsce. W 2017 roku zdobyła Gdyńską Nagrodę Dramaturgiczną za dramat Słabi. Ilustrowany banał teatralny. Za swój monogram Curko moja ogłoś to światu otrzymała wiele nagród na krajowych festiwalach teatralnych.

Albert Pyśk 
absolwent Wydziału Aktorskiego PWSFTViT im. Leona Schillera w Łodzi, związany z Teatrem im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy oraz Teatrem Zamiast w Łodzi, a od niedawna z Teatrem Muzycznym Capitol we Wrocławiu. Komponuje muzykę i pisze teksty dla zespołu Cynamonowy ogród oraz do spektakli teatralnych. Zdobywca Tukana Dziennikarzy na 40. Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu oraz I nagrody na 27. Rock & Chanson Festival Junge Talente 2019.

Rafał Derkacz 
absolwent Wydziału Sztuki Lalkarskiej w Białymstoku na Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza w Warszawie, na stałe związany z Teatrem Lalka w Warszawie. Brał udział w licznych festiwalach w Polsce i za granicą z autorskim spektaklem Nazywam się Wojna. Finalista 37. oraz 40. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu oraz laureat Nagrody im. Jana Wilkowskiego za osiągnięcia artystyczne.

fot. Łukasz Giza / PPA

tekst: Małgorzata Sikorska-Miszczuk, reżyseria: Robert Traczyk, scenografia: Marta Czujowska, muzyka: Dawid Dorożyński, obsada: Mateusz Brodowski, Patrycja Bukowczan, Joanna Małaszkiewicz, Michał Rybak

produkcja PPA: Joanna Zabuska

Historia lewicowej organizacji terrorystycznej RAF, znanej także jako Grupa Baader-Meinhof. Spektakl mierzy się z romantycznym mitem rewolucjonisty.

RAF, podobnie jak Ernesto Che Guevara, na stałe wtopił się obraz światowej popkultury. Zdjęcie martwego Andreasa Baadera, leżącego w kałuży krwi po samobójczej śmierci, można zobaczyć na koszulkach. Fotografia stylizowana jest na obrazy Andy’ego Warhola.
Gwiazdę RAF drukowano na kubkach, czapkach i plecakach. Rewolucjoniści stali się symbolem pop-kultury.

Mimo że działanie grupy nie przyniosło wymiernych, politycznych efektów, bezsprzecznie można stwierdzić, że tak jak legenda o Robin Hoodzie, wypełnia pewną kulturową niszę. Odpowiada na potrzebę sprawiedliwego obrońcy, który zabiera bogatym, a daje biednym. Figura szlachetnego złoczyńcy zawsze działała na masową wyobraźnię.

Ciekawym jest fakt, że zaledwie dekadę później po tym, kiedy popularne, młodzieżowe magazyny drukowały sesje stylizowane na członków RAF, tę samą funkcję przejmują otwarcie prawicowe i nacjonalistyczne ugrupowania. To dziś oni zdobią młodzieżowe koszulki, kubki i skarpety.

Dlaczego mit rewolucjonisty jest tak fascynujący?
Dlaczego szczególnym sentymentem darzymy tych, którzy giną tragicznie?
Dlaczego metody indywidualnego terroru bywają pociągające także dla ich potencjalnych ofiar?

Warto umrzeć dla sprawy?

Spektakl to punk-opera z udziałem aktorów oraz pacynek. Całość osadzona jest w postindustrialnej estetyce. Pokaz dopełniają wplecione w przebieg spektaklu teksty legendarnego punkowego zespołu Post-Regiment, wykonywane przez muzyków na żywo.

Zobacz wydarzenie na FB

Fot. Alan Wojtasik

spektakl Fundacji Pomysłodalnia / scenariusz: Piotr Wyszomirski, Magdalena Olszewska, teksty piosenek: Magdalena Olszewska, reżyseria: Piotr Wyszomirski
muzyka: Krzysztof Wojciechowski, choreografia i kostiumy: Karolina Merda, projekt i wykonanie lalek: Robert Poryziński, wizualizacje: Łukasz Rat Czerwiński
występują: Karolina Merda i Krzysztof Wojciechowski

produkcja PPA: Joanna Zabuska

Muzyczna opowieść o Bronisławie Piłsudskim zapisana częściowo na… wałkach

Starszy brat Józefa był postacią nietuzinkową i z pewnością jego niezwykłe życie doczeka się ekranizacji. Zanim to nastąpi, Bronisław Piłsudski jest bardziej znany na świecie niż w kraju. Jego badania nad kulturą Ajnów należą do największych dokonań etnograficznych I połowy XX wieku, jego prace należą do najczęściej cytowanych w literaturze światowej z zakresu etnografii i antropologii.

Członek Woli Ludu, organizacji rosyjskich rewolucjonistów, miał za zadanie zdobycie ładunku do bomby, która miała być użyta w do zamachu na cesarza Aleksandra III, karę śmierci zamieniono mu na 15 lat zsyłki. Na Sachalinie poznał kulturę Ajnów, ożenił się z Ajnuską, z która miał dwoje dzieci – jego życiorys to niecodzienna historia.

„Bronisław Piłsudski Was Here. Musical na wałki” to gatunkowa hybryda, najbliżej jej do spektaklu teatralnego i performansu. Dwoje aktorów/performerów, odgrywając różne postaci (m.in. obu Piłsudskich), przedstawi fragmenty z życia Bronisia (tak go wołano także w wieku dojrzałym) ze szczególnym uwzględnieniem pobytu u Ajnów. Najważniejszym składnikiem całości jest oczywiście muzyka wykonywana na żywo na wielu instrumentach pochodzących z różnych kultur muzycznych. W przebiegu zostaną wykorzystane oryginalne i przetworzone unikatowe zapisy Piłsudskiego dokonane w 1903 roku, które wykonał wraz z polskim pisarzem i podróżnikiem Wacławem Kajetanem Sieroszewskim na wyspie Hokkaido. Polscy badacze użyli wówczas najnowocześniejszego fonogramu Thomasa Edisona, za pomocą którego nagrali na woskowych wałkach około 100 rozmów i śpiewów ludności tubylczej.

Fundację Pomysłodalnia prowadzą prosumenci i aktywiści kultury, którzy tworzą sytuacje przyjazne do powstawania inicjatyw niebanalnych. Zapraszamy aktorów zawodowych i offowców do autorskich projektów, w których mówimy o tym, co jest dla nas ważne i czego nam brakuje we współczesnych prezentacjach teatralnych. Ofiarowujemy artystom okazję do sprawdzenia się w nowych sytuacjach i wyzwaniach. Szczególne miejsce w naszym repertuarze stanowią spektakle muzyczne (m.in. „This is not a love song. Miłość ci wszystko wypaczy” – premiera w Nurcie Off na 35 PPA w 2014 r., „Prawdziwa historia śmiechu”, „Być jak Charlie Chaplin”, „Bigbit”). Osobnym formatem jest Latający Cyrk Idei, w ramach którego uprawiamy teatr interwencyjny („Ostatnia wieczerza”, „Slavery still exists”). Od 2002 r. prowadzimy zaangażowane medium obywatelskie: Gazetę Świętojańską online.

www.pomyslodalnia.pl

spektakl grupy teatralnej Antroposen / reżyseria: Magdalena Celniaszek-Nykiel, choreografia: Jan Nykiel, muzyka: Katarzyna Krzewińska, Mikołaj Nowicki, performerzy: Amelia Honsza, Nina Sławińska, Weronika Kwiatkowska, Ewa Tabaka, Kalina Zych, Agnieszka Ejsymont, Martyna Rak, Monika Kolbusz, Karolina Mikłaszewicz-Bodziony, Hanna Szymczak, Greta Pardyka, Ewelina Opłatkowska, Antoni Opłatkowski, Marta Stępień, Dominika Wesołowska, Zosia Wojciechowska, Jacek Gołdyka, Jan Nykiel, Michał Zborowski oraz Kalina Kruszel, Kamila Jędruszek i Sylwia Krzyżanowska
muzycy: Anna Rodak (wiolonczela), Weronika Szlachetko (harfa celtycka), Grzegorz Piasecki (kontrabas), Jakub Gąsior (akordeon, pianino)
produkcja PPA: Joanna Zabuska

Biała szmata to spektakl inspirowany życiem i twórczością Marca Chagalla, w którym rolę symbolu twórczości i odczuć głównego bohatera pełni białe płótno, rozdzierane, deptane i poniewierane. To nieustanne balansowanie pomiędzy realnością i nierealnością. To opowieść o wsłuchiwaniu się w siebie i podążaniu za własnym twórczym geniuszem.

Antroposen to grupa teatralna złożona z tancerzy, aktorów i muzyków. Jej językiem przekazu są głównie muzyka i ruch.

Fot. Magdalena Nykiel, obróbka zdjęć: Agnieszka Ejsymont