Salvador Sobral zaśpiewa na #41PPA w Synagodze pod Białym Bocianem we wtorek, 15 czerwca. Doprawdy, wszystkim nam potrzeba tej nadziei, łagodnej radości i afirmacji życia takim, jakie jest. Dziś może bardziej niż kiedykolwiek. A o tym, co robi na Przeglądzie Piosenki Aktorskiej laureat Eurowizji, porozmawiajmy po wysłuchaniu koncertu.

Są jeszcze bilety i na koncert, i na transmisję online, a wszystko to tu, na naszej stronie. Zapraszamy! 

fot. Ana Paganini

występują: Natalia Sikora – wokal, Radek Rutkowski – bas, Jacek Talaga – gitara, Dariusz Sowik – instr. klawiszowe, Michał Sosna – saksofon, Jarosław Flaga – perkusja

produkcja: Grażyna Górka

Na scenie spotkają się żywioły: wokalny z instrumentalnymi. Bazą ich wzajemnych, pełnych emocji oddziaływań są teksty autorstwa Piotra Wojciechowskiego, fundatora gliwickiego Muzeum Tatuażu, współzałożyciela jastrzębskiego teatru plastycznego „Teatr Monitoring” oraz legendy świata tatuatorskiego.

„Ballady Plebejskie” zespołu HUNCWOT to synteza ulicznego zgiełku, na tle którego rozgrywają się życiowe perypetie symbolicznych bohaterów. Ulica, więzienie, bar czy miejski festyn to przestrzenie, do których zaprasza nas zespół. Jego muzyka wymyka się jednoznacznym definicjom, oscylując między punkiem, jazzem, a prog-rockiem. Za tę warstwę odpowiadają niepokorni Ślązacy. Wokalistką i główną narratorką projektu jest Natalia Sikora, aktorka współpracująca z Teatrem Polonia, Och Teatrem i Teatrem Soho, laureatka 26. PPA, zwyciężczyni drugiej edycji programu The Voice of Poland, utytułowana i wszechstronna artystka.

Fot. HUNCWOT

Akademia Teatralna w Warszawie, spektakl dyplomowy studentów IV roku Wydziału Aktorskiego, specjalności Aktorstwo

reżyseria, scenariusz, scenografia i kostiumy: Agata Duda-Gracz, światła: Katarzyna Łuszczyk, muzyka: Łukasz Wójcik, choreografia: Tomasz Wesołowski, asystentka scenografa, autorka kolaży: Magdalena Mucha, asystentka scenografa: Michalina Lewandowska, asystenci reżysera: Dawid Chudy, Vanessa Gazda, Karolina Przystupa, Marta Skowiera, Małgorzata Woźniak

obsada
Święta Joanna d’Arc: Kaja Kozłowska, Święty Archanioł Michał: Natalia Jędruś, Nieświęty Jerzy: Bartosz Włodarczyk, Święta Róża: Monika Cieciora, Nieświęta Papieżyca Joanna: Barbara Liberek, Święta Katarzyna ze Sieny: Katarzyna Obidzińska, Święty Walenty: Karolina Szeptycka, Nieświęty Lucyfer, czyli Diabeł: Piotr Kramer, Święty Paweł: Ina Maria Krawczyk, Święta Olga: Jowita Kropiewnicka, Święta Godolewa: Arina Piskovskaja, Święty Ojciec Pio: Mariusz Urbaniec, Święty Andrzej Bobola: Damian Mirga, Święty Anioł Stróż: Dorota Bzdyla, Święta Maria Egipcjanka: Elżbieta Nagel, Święte Dziecię Symforiana: Justyna Fabisiak, Pięciu Świętych Braci Polaków: Sebastian Figat, Święty Mojżesz Etiopczyk: Jędrzej Hycnar, Święty Stanisław: Konrad Żygadło, Święty Gerwazy: Bartosz Bednarski, Pielgrzymi: Widzowie

produkcja PPA: Grażyna Górka

Dwadzieścia żywotów uznanych za święte, połączone w fabularną opowieść zderzającą legendy z prozą życia. Bohaterowie spektaklu, postaci znane głównie z sakralnych wizerunków, opowiadają widzom swoje historie, które doprowadziły ich do świętości. Żyli w różnych epokach i na różnych szerokościach geograficznych, ich losy bywały dramatyczne, ale i groteskowe, a bohaterskie i chwalebne czyny mieszały się w nich z ludzką małością i banalnością.

Z jakichś powodów to właśnie te historie zostały uznane za wyjątkowe, a postaci wyniesione do rangi świętych. Ich losy zinterpretowane na nowo mogą okazać się niezwykle aktualne i mówić wiele o problemach współczesnego świata.

Agata Duda-Gracz przygląda im się z dzisiejszej perspektywy, opierając jednocześnie całość spektaklu na poetyce obrzędu, rytuału i święta. Przestrzeń inscenizacji stanowi miejsce do zwiedzania, z przełamaniem klasycznego odbioru z podziałem na widownię i scenę.

Spektakl jest koprodukcją Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza w Warszawie oraz Festiwalu Łódź Czterech Kultur.

fot. Greg Noo-Wak

spektakl Akademii Sztuk Teatralnych im. St. Wyspiańskiego w Krakowie, Filii we Wrocławiu
na podstawie książki Doroty Masłowskiej

reżyseria i adaptacja: Maciej Stuhr, scenografia i kostiumy: Mateusz Stępniak, muzyka: Michał Gorczyca, reżyseria światła: Katarzyna Łuszczyk, ruch sceniczny: Bożena Klimczak, konsultacje wokalne: Rafał Karasiewicz, asystent reżysera: Tomasz Ostach

występują: Piotr Czarniecki, Agata Harat, Mateusz Kieraś, Diana Kozłowska, Paulina Krupa, Aleksander Maciejczyk, Anastazja Małocha, Aleksandra Mirecka, Tomasz Ostach, Adam Rosa, Paweł Wydrzyński, Dominika Zdzienicka

Szacunek do polszczyzny, ale też zabawa z nią; inteligencja i wielkie poczucie humoru podszyte jednak krzykiem rozpaczy – to powody, dla których Masłowska stała mi się bardzo, bardzo bliska od samego początku swojej twórczości.  Dzięki niej bawimy się w teatr ze studentami,  śmiertelnie poważnie, zaśmiewając się do łez.

Maciej Stuhr

fot. Edgar de Poray

Akademia Teatralna w Warszawie, spektakl dyplomowy studentów kierunku Aktorstwo Teatru Muzycznego

scenariusz i reżyseria: Wojciech Kościelniak, muzyka: Mariusz Obijalski, choreografia: Ewelina Adamska-Porczyk, scenografia i kostiumy: Bożena Ślaga, reżyseria świateł: Tadeusz Trylski, przygotowanie wokalne: Anna Serafińska, kierownik muzyczny: Jacek Kita, asystentka reżysera: Małgorzata Majerska
rysunki portretowe: Agnieszka Kozi Kozłowska

występują: Patrycja Grzywicka – Szczęście, Natalia Kujawa – Chinka, Małgorzata Majerska – Żona, Dominik Bobryk – Inteligent, Filip Karaś – Paszczogon, Michał Juraszek – Przybysz, Jakub Szyperski – Stary

zespół muzyczny: Jacek Kita – pianino, Andrzej Zielak – gitara basowa, Maciej Wojcieszuk / Kacper Majewski – perkusja

produkcja PPA: Grażyna Górka

„Przybysz” to poemat muzyczny na motywach albumu Shauna Tana „The Arrival”. Rozstanie, tęsknota, samotność, wyobcowanie – to uczucia towarzyszące każdemu, kto opuszcza swój kraj, rodzinę i decyduje się na podróż w nieznane – w pogoni za lepszym życiem. Książka zawiera niezwykle sugestywne, pełne magii obrazy, które – bez pomocy słów – nie tyle ilustrują fabułę opowiadania, lecz ją interpretują; nadają zwyczajnym miejscom, przedmiotom, zwierzętom, a nawet zdarzeniom czy zjawiskom społecznym nieoczekiwany, głębszy kontekst.

Spektakl opowiada o drodze tytułowego Przybysza do Nowego Świata. Towarzyszą mu statki, chmury, walizki, magiczne istoty oraz inni podróżni szukający lepszego jutra. Nowy Świat okazuje się niezrozumiały, tajemniczy, dziwny i abstrakcyjny, pełen ludzkich historii takich jak „przybyszowa”.

Opowieść o bezgranicznej miłości, tęsknocie, strachu, a także zachwycie nad wolnością i innością. Siódemka studentów IV roku aktorstwa teatru muzycznego zabierze Państwa w magiczny, oniryczny świat tułaczki. A historię podróży Przybysza opowiedzą za pomocą muzyki, aktorstwa i ruchu.

fot. Andrzej Wencel

pomysł: Piotr Domalewski, scenariusz: Piotr Domalewski, Żelisław Żelisławski, dramaturgia: Żelisław Żelisławski, reżyseria: Magda Miklasz, aranżacje muzyczne i przygotowanie wokalne: Tomasz Lewandowski, scenografia: Mirek Kaczmarek, kostiumy: Hanka Podraza, wideo: Kamila Paradowska, reżyseria światła: Piotr Nykowski, charakteryzacja: Sylwia Kaźmierowska-Kowalik, asystent reżysera: Magdalena Wrani-Stachowska

występują: Maria Dąbrowska, Magdalena Wrani-Stachowska, Arkadiusz Buszko, Maciej Litkowski, oraz Jacek Piątkowski, Tomasz Stępień i Bartłomiej Makuła ze specjalnym udziałem Katarzyny Kossak

muzyka na żywo: Tomasz Lewandowski/Krzysztof Figiel (instrumenty klawiszowe), Paweł Rozmarynowski (bas, moog), Waldemar Zieliński (gitara), Kuba Fiszer (perkusja)

produkcja PPA: Kaja Gonera

Królowa polskiej piosenki, jak wiadomo, jest tylko jedna i od prawie pół wieku śpiewa o Małgośce. Kim jest zatem Beata Kozidrak, która śpiewała o Józku? Polskiej piosenki cesarzową? Ikoną? Boginią?

Sporo już powstało teatralnych i filmowych musicali opartych na piosenkach słynnych artystów: Beatlesów, Abby, Queen, Czerwonych Gitar. Haczyk tkwi, by tak rzec, w niuansie: „Być jak Beata” to, owszem, musical złożony z przebojów Bajmu (i Beaty), ale nie o pretekstową fabułkę tu chodzi, a o udzielenie głosu zwykłym, statystycznym Polakom, którzy, jak się już umówiliśmy, masowo kochają Bajm (i Beatę) i za pomocą słów ukochanych piosenek chcą wyrazić własne emocje, ukrywane dotąd pod lustrem jeziora marzeń.

A zatem teatr (telewizja) w teatrze. Najpierw – jak w prawdziwym TVN, Polsacie czy TVP – filmowa prezentacja uczestnika w jego naturalnym środowisku. Potem kreacja-prezentacja na scenie, w przebraniu i makijażu. W teatrze wszystko jest możliwe, nawet najbardziej niepozorny emerytowany policjant, zakonnica czy właściciel bistra z kebabem mogą „być jak Beata”.

Polska A, B i C rozmawia o życiu prawdziwej Beaty Kozidrak (którą spektakl wzruszył i rozbawił do łez), komentuje jej twórczość i niepowtarzalny wizerunek, a na koniec przyjmuje do wiadomości oczywistą oczywistość: dla Beaty czas się zatrzymał, a nawet jakby cofnął.

Zobacz stronę spektaklu

Fot. Monika Stolarska

reżyseria: Grzegorz Laszuk, światło: Karolina Gębska, choreografia: Weronika Pelczyńska, Ola Osowicz, współpraca muzyczna: Bartek Rączkowski, Bartek Tyciński, kostiumy: Ewelina Ciuchta, scenografia: Rafał Dominik i Piotr Szczygielski
występują: Anna Wojnarowska, Ewelina Żak, Marta Zięba, Tomasz Nosiński, Bartosz Porczyk, Robert Wasiewicz, Teo Olter, Łukasz Wójcicki, Artur Lipiński
produkcja PPA: Anna Pytlok, Patrycja Wróbel

Mógł być gwiazdą, ale nie był. Wybór czy przypadek?
Mógł zarabiać wielkie pieniądze, ale ledwie wiązał koniec z końcem. Wybór czy przypadek?
Mógł znaleźć spokojną przestrzeń poza systemem, którego nienawidził, ale wciąż działał na jego granicach.

Robert Brylewski był jedną z najważniejszych postaci polskiej kultury ostatniego półwiecza. Jako lider Kryzysu, Brygady Kryzys, Armii, Izraela tworzył muzykę, która w przejmujący sposób rejestrowała współczesność. Zawsze aktualna, umiejętnie łapała ducha czasów. Zarazem sztuka Brylewskiego była marzeniem o innym, lepszym świecie. O Złotej Skale, na którą można uciec ze złego Babilonu.

Przedstawienie o Brylewskim reżyseruje Grzegorz Laszuk, lider legendarnej Komuny Warszawa, kiedyś zdeklarowany anarchista, dzisiaj artysta-społecznik, który coraz odważniej dokonuje gorzkiego rozliczenia ze swoimi niegdysiejszymi ideałami. Opowieść o ojcu chrzestnym polskiego punka staje się dla Laszuka okazją do postawienia elementarnych pytań o własne życiowe wybory. „Zawsze dobrze spojrzeć wstecz, by rozpoznać przeznaczenie, które sami sobie wybieramy” – mówi reżyser.

W spektaklu przypominane są najważniejsze piosenki Brylewskiego, od „Telewizji” i „Mam dość” po „To, co czujesz”. Na scenie obok aktorów Teatru Studio pojawiają się ważni muzycy współczesnej warszawskiej alternatywy, dowodzeni przez Bartka Tycińskiego, współtwórcę słynnych Mitch & Mitch.

Oto prawdziwe punk reggae party z egzystencjalnym namysłem w tle.

www.teatrstudio.pl

Fot. Krzysztof Bieliński

występują: Kovacs oraz David Hoogerheide (instr. klawiszowe), Estelle Stijkel (gitara),  Jelle Huiberts (bębny), Korné ter Steege (bass), Jan Dekker (trąbka), Julia Evers (śpiew)

produkcja PPA: Marta Dzwonkowska

Kovacs. Sharon Kovacs. Za kilka lat, o ile producenci hitów o agencie 007 mają uszy, a nie pistolety, zaśpiewa piosenkę-wizytówkę kolejnej części przygód Bonda. Jamesa Bonda. Tymczasem opowiada własną historię.

– Nie chcę dramatyzować na temat przeszłości – mówi. – Chcę ją wykorzystać.

Scenariusz typowy dla biografii gwiazdy muzyki na progu światowej kariery: dzieciństwo w małym miasteczku na południu Holandii, gdzie uprawianie sztuki to fanaberia, przeprowadzka do metropolii, konflikt z matką, która lekceważy pasję dziecka, tęsknota za ojcem, który opuścił rodzinę, zanim mogła zapamiętać jego twarz, autodydaktyka za pomocą You Tube’a i nauczyciele, których przerasta talent podopiecznej, jam sessions i otwarte mikrofony w jazzowych klubach, nieszczęśliwe miłości, używki, spotkanie z producentem płytowym, który dostrzega „to coś”, debiut, smak sukcesu i lekkie, acz nokautujące, uderzenie wody sodowej do głowy, coś się kończy, coś się zaczyna…

Kovacs chciała i musiała usamodzielnić się jako autorka. Nie śpiewa już piosenek – choćby i świetnych – które nie są w stu procentach jej historią. Owszem, zawsze będzie kochać Billie Holiday, Janis Joplin, Amy Winehouse, Tinę Turner, Grace Jones i Beth Gibbons, w jej przenikliwy głos wpisany jest szykowny ból istnienia, ale wie też, że mrok i nostalgia to kiepscy doradcy.

Nowe piosenki Kovacs to stylowy pop, który lśni jak złoto i aż prosi się o teatralną oprawę. Może, żeby przełamywać traumy, trzeba o nich opowiadać na bogato i bez wstydu?

kovacsmusic.com

Zobacz fanpage Kovacs na FB

Fot. Alexandra von Fuerst

występują: Salvador Sobral – śpiew, Júlio Resende – fortepian, André Rosinha – kontrabas, Bruno Pedroso – bębny

produkcja PPA: Natalia Szlachtowicz

Mawiają, że to życie, a nie copywriterzy zamknięci w czterech ścianach z laptopami i kawą, tworzą najlepsze scenariusze i hasła reklamowe. I mają rację.

Nikt nie pamięta zwycięzców festiwalu Eurowizji sprzed i po 2017 roku – wszyscy za to pamiętają długowłosego chłopca, który w Kijowie czystym i wysokim głosem zaśpiewał rzewną balladę ze smyczkami „Amar Pelos Dois”, niepodobną do czegokolwiek, co można było usłyszeć w ten upojny wieczór. Szok i niedowierzanie: w konkursie piosenki najwięcej ludzi zagłosowało na piosenkę. 376 punktów od telewidzów i 382 punktów jurorów. Eurowizyjny rekord wszechczasów.

Chwilę potem, zamiast triumfalnie wystrzelić ku gwiazdorstwu, sympatyczny Portugalczyk musiał pożegnać się z show-biznesem; sam pewnie myślał, że żegna się na zawsze – przeszczep serca (sic!) to nie jest zabieg, po którym prędko, jeśli w ogóle, wraca się do uprawiania wyczerpującego fizycznie i emocjonalnie zawodu.

Aniśmy się jednak obejrzeli, a Sobral nagrał nową płytę, złotą jeszcze przed premierą, objechał z koncertami pół Starego Kontynentu, a na koniec pojął za żonę piękną francuską aktorkę. I jeśli to za mało, żeby ku pokrzepieniu wszystkich serc nakręcić biografię artysty, to doprawdy, przemysł filmowy powinien przemyśleć sens swojego istnienia.

A muzyka? Rozkosznie wypełnia przestrzeń między epokami i konwencjami. Fado, jazz, blues, folk. Tu bolero, tam ballada. Zamknijmy oczy, uwierzmy w cuda i świętujmy, bo jest co.

Zobacz fanpage artysty na FB

Fot. Ana Paganini